pda.pl - recenzje

M10

DawidGatti biuro@pda.pl — Mon, 15 Mar 2010 18:17:41 GMT

Producent: Garmin-Asus
Kategoria: PDA

Opakowanie

Jak na Garmin-Asus przystało, zawartość pudełka M10 jest bardzo bogata. Znajdziemy w nim wszystkie podstawowe dodatki dla zwykłego Samrtphona w postaci ładowarki, baterii, słuchawek i kabla USB. Dodano także wszystko, co potrzebne do samochodowej nawigacji, czyli uchwyt samochodowy i ładowarkę przystosowaną do zapalniczki samochodu.

Pierwsze wrażenie

M10 jest duży i nie stara się być specjalnie cienki ale w dłoni leży bardzo dobrze dzięki zaokrąglonym brzegom tylnej obudowy. Posiada również dobrą wagę, co powoduje, że całość jest konkretna. Generalnie M10 nie stara się być najcieńszy, najlżejszy i mieć największy ekran. Budowa jest poniekąd jeszcze z przed paru lat ale to nie znaczy, że to coś negatywnego. Osoby lubiące trzymać sprzęt, który czuć w dłoni będą zdecydowanie zadowolone z M10 pod tym względem.

W obszarze jakości można by się przyczepić do jednej rzeczy. Klapka od baterii ma trochę luzu i z tego powodu delikatnie skrzypi.

Ekran

Wyświetlacz jest dziwny - tak można to najprościej ująć i niestety Asus nie chce powiedzieć, z jakiego LCD skorzystano. Pierwszy raz jak spojrzysz na ekran zauważysz, że jest bardzo jasny i generuje bardzo ostry obraz ale ma bardzo wąski kąt widzenia - to jednak nie minus.

Ekran jest bardzo czytelny na słońcu, co jest kluczowe dla Smartphona przeznaczonego głównie dla osób podróżujących samochodem.

Generalnie wyświetlacz M10 jest dziwny i intrygujący ponieważ jest czytelny i wyraźny na słońcu a jednak jak się na niego patrzy w domu obraz jest na tyle nietypowy, że rzuca się w oczy ale w pozytywny sposób.

Dołączone oprogramowanie

Ciao!: program, który umożliwia dzielenie się pozycją ze znajomymi, którzy korzystają z tego samego programu.
Newstation: po prostu czytnik RSS
Współdzielenie WiFi: szkoda, że nie pokazuje, kto jest podłączony
Pogoda: program wyświetlający pogodę - sam ustala miasto, w którym się znajdujesz
Przelicznik walut: przelicznik walut
Stan lotu: program, który umożliwia przeglądanie przylotów i odlotów z każdego lotniska na świecie. Można wyszukać swój rejs lub wybrać nr. lotu.
Nawigacja: dedykowana nawigacja z mapami znajdującymi się w pamięci urządzenia.
Autoprzełączenie: ciekawa funkcja programu "Menadżer bezprzewodowy", która pozwala ustawić kiedy system ma wyłączyć GSM, WiFi i Bluetooth. Jest oczywiście opcja, która pozwala włączyć automatycznie telefon o ustalonej godzinie. Przydatne dla tych, którzy chcą mieć spokój po określonej godzinie dnia.

Nakładka Glide dla Windows Mobile

Nakładkę Garmin-Asus widzieliśmy pierwszy raz przy M20. Czy widać jakieś drastyczne zmiany w wersji dla M10? Niestety nie. Jedyne, co można zauważyć, to oskinowane dolnych przycisków, które zostały zamienione przez Microsoft i górny pasek, który teraz wyświetla dodatkowe informacje na temat systemu oraz grupuje powiadomienia w oddzielnej zakładce powiadomień.

Jeśli chodzi o ustawienia to firma oskinowała pierwszą warstwę, czyli pierwsze ikony pojawiające się w Start > Ustawienia. Ikony z głębszych katalogów nie zostały jeszcze zmienione.

Warto zwrócić uwagę, że Garmin-Asus dodał wsparcie dla usługi Picasa Web Albums firmy Google. Po podaniu loginu i hasła w ustawieniach systemu będziemy mogli wysyłać robione zdjęcia do serwerów Google. To umożliwi łatwy dostęp do plików kolegom i rodzinie.

Szkoda, że nie dodano wsparcia dla Flickr lub Facebook.

Klawiatura

Wirtualna klawiatura niestety może rozczarowywać. Ma drobne spowolnienia a dodatkowo przy brzegach ekranu czasami trudno trafić np. w literkę A - nawet za pomocą rysika.

Tutaj Garmin-Asus ma wiele możliwości, by stworzyć coś znacznie lepszego.

Przeglądarka

Garmin-Asus korzysta ze standardowej przeglądarki IE firmy Microsoft i warto zwrócić uwagę na to, że program wspiera technologię Adobe Flash Lite. Jak widać w nagraniu przedstawiającym przegląd systemu - przeglądarka nie jest super wydajna, są momenty gdzie trzeba czekać na dane ale jeśli chodzi o odtwarzanie chociażby filmów Youtube jestem mile zdziwiony wydajnością - działa to bardzo sprawnie.

Bateria

Działa... i działa... i końca niewidać. A na poważnie: z akumulatora M10 każdy właściciel powinien być zadowolony. Bez problemu na jednym naładowaniu urządzenie wytrzyma 3 dni konkretnego korzystania i nie zdziwiłbym się, gdyby osoby korzystające ze swojego Smartphona sporadycznie uzyskały tygodniowy wynik.

Akcesoria

Opakowanie jest wypełnione po brzegi dodatkami dla M10 - to w sumie nic nowego dla Garmin-Asus. Każdy ich Smartphone, który posiada odbiornik GPS otrzyma uchwyt samochodowy wraz z ładowarką do zapalniczki.

Uchwyt jest niemalże identyczny do tego dołączonego do M20. Ładowarka samochodowa natomiast posiada ładne logo Garmin-Asus i jest zdecydowanie lepszej jakości od poprzednika.

Aparat

Aparat M10 jest wykonany w technologii EDOF (Extended Depth of Field), co oznacza, że aparat nie posiada czegoś takiego, jak automatyczne ustawianie ostrości (pomimo tego, że w jednym z nagrań twierdzę inaczej). Wszystko co znajduje się w odległości 20 cm od obiektywu jest od razu ostre aż do nieskończoności.

Twoją pierwszą reakcją zapewne będzie niechęć do tego pomysłu ale po zastanowieniu uważam, że Garmin-Asus dokonał odpowiedniego wyboru.

Od razu trzeba powiedzieć, że nie ma czegoś takiego, jak zdjęcia makro przy tym aparacie ale M10 to narzędzie przeznaczone dla osób, które często podróżują, a więc będą robić zdjęcia przyjaciół i pięknych widoków z najdziwniejszych krajów. Raczej taki typ osoby nie będzie robił zdjęć makro kwiatków czy robaczków.

Trzeba jednak zwrócić uwagę na to, że charakterystyczna różowa plama, która jest widoczna szczególnie na zdjęciach gdzie jest dużo białych elementów, w tym przypadku jest mniej widoczna niż np. w HTC HD2 - niestety to cecha wspólna większości mobilnych aparatów.

Samo oprogramowanie obsługujące aparat jest raczej standardowe. Mamy oczywiście mozliwość geotagowania zdjęć za pomocą odbiornika GPS.

Wydajność

Muszę przyznać, że Smartphone działa bez zarzutu. Procesor Qualcomm 7227 600MHz pracuje wydajnie i system reaguje bardzo dobrze. Są pewne miejsca, gdzie aplikacja mogła by zadziałać odrobinę szybciej ale jako całość nie ma na co narzekać. Programy uruchamiają się szybko, nawigacja działa sprawnie, zdjęcia robi się szybko.

Generalnie podczas korzystania z Garmin-Asus M10 nie zdarzyło mi się niecierpliwić z powodu wolnego działania jakiejś części systemu.

GPS

M10 chyba jak na razie posiada jedne z bardziej czułych i szybkich odbiorników GPS, z jakimi miałem do czynienia w Smartphonie. Wystarczy mu pokój z oknem by otrzymać FIX-a a to jest nietypowe dla Smartphonu.

Nawigacja

Jeśli ktoś ma lub korzystał z PND firmy Garmin, pod M10 otrzymasz podobny interfejs. Co do samego programu nie ma co się rozpisywać. Nawigacja prowadzi z punktu A do punktu B - to wszystko co ma robić.

Warto jednak opisać okno służące do wyszukiwania punktów B na świecie. Oczywiście mamy wszelkie standardowe opcje, czyli: wpisanie adresu, skrzyżowań, wybrania miejsca docelowego z poziomu kontaktu, ponadto nie zabraknie możliwości wprowadzenia samych współrzędnych czy przeglądania lokalnej bazy POI.

M10 korzysta również z internetu, co pozwala mu uzyskać dostęp do niemalże nieograniczonej liczy POI, których z każdym dniem pojawia się więcej i są aktualizowane na bieżąco. Nie dość, że Garmin-Asus korzysta z bazy Google, to jeszcze można znaleźć miejsce docelowe za pomocą Panoramio - społecznościowej strony, która umożliwia każdemu dodanie zdjęcia ze współrzędnymi. Dzięki temu można pod M10 wybrać punkt B na podstawie ładnego zdjęcia. Bardzo przydatne jeśli np. jesteśmy na wakacjach i nie znamy okolicy.

Dla kogo

Garmin-Asus M10 jest zdecydowanie przeznaczony dla osób, które często podróżują - w kraju jak i poza, samolotem jak i samochodem. Jeśli często podróżujesz samolotem dołączony program "Stan lotu" będzie twoim najlepszym przyjacielem. Pozwoli Ci sprawdzić, co dokładnie dzieje się z twoim samolotem lub lotem przyjaciół.

Nawigacja typu off-line, czyli niewymagajaca stałego połączenia z internetem nada się idealnie podczas podróży za granicą, gdzie dostęp do internetu jest jak na razie jeszcze bardzo drogi. W kraju natomiast nie musimy się martwić o kiepski dostęp do internetu na trasie - nawigacja będzie działać bez przeszkód przez całą drogę.

Jeśli jesteś więc podróżnikiem, osobą, która nie usiedzi w domu dłużej niż tydzień - M10 jest dla Ciebie.

Ten wpis należy do http://pda.pl - kod: 683bd291ebd778d862d4c5c0dcc09376

BH-905

PiotrRatajczak biuro@pda.pl — Fri, 15 Jan 2010 22:04:42 GMT

Producent: Nokia
Kategoria: Dźwięk

Zawartość opakowania

Nokia dostarcza słuchawki w pudełku, zawierającym sporej wielkości sztywny pokrowiec. Całość, czyli słuchawki, ładowarka i osprzęt jest wewnątrz pokrowca. Rozwiązanie ciekawe i nawet całkiem poręczne, ponieważ na czas transportu można wszystko mieć uporządkowane i schowane w jednym miejscu, bez obawy o stan fizyczny po ponownym otwarciu. Oczywiście jest też instrukcja, ale nie w języku polskim. Być może słuchawki kupione w salonie Nokii w kraju posiadają takową, mój egzemplarz nie miał. Podsumowując, w pudełku są:

Stereofoniczny zestaw słuchawkowy z Bluetooth Nokia BH-905
Futerał Nokia CP-298
Kabel audio Nokia CA-143U ze złączem AV 3,5 mm Nokia (ok. 1,2 m)
Przedłużacz audio Nokia CA-144U (ok. 1,7 m)
Adapter AV Nokia AD-52 do gniazda Nokia AV 2,5 mm
Adapter audio Nokia AD-63 do standardowego gniazda 3,5 mm
Adapter Nokia AD-71 do samolotu
Adapter Nokia AD-70 do gniazda 6,3 mm domowego zestawu stereofonicznego
Ładowarka podróżna Nokia AC-5
Instrukcja obsługi

Wygląd

No cóż, słuchawki jakie są każdy widzi, ale zdjęcia nie oddają wszystkiego. Miłym zaskoczeniem jest ich wielkość, głównie samych głośników, które nie odbiegają wielkością od zwykłych nausznych słuchawek dostępnych w handlu. Jakość wykonania jest na bardzo wysokim poziomie, ale to już za takie pieniądze nie powinno dziwić. Materiały są dobrze spasowane, nic nie trzeszczy, nie piszczy i nie zgrzyta podczas użytkowania. Same nauszniki są wygodne (mimo iż wyglądają, nazwijmy to, inaczej niż zwykle), dość szczelnie przykrywają uszy, ale nie na tyle, żeby nas całkiem odizolować od zewnętrznego środowiska. Znacznie lepiej to zadanie wykonują słuchawki z dużymi nausznikami, które całkowicie okrywają ucho, ale jak już wspomniałem, są wtedy duże i znacznie mniej poręczne. Ekologiczna skórka, z której wykonano małżowiny i spodnią część kabłąka na głowę, jest miękka i delikatna, co znacząco poprawia komfort użytkowania. Nie robi się też sztywna pod wpływem zimna – wystawiona na 10 stopniowy mróz przez ponad dwie godziny, zachowuje się tak samo, jak podczas użytkowania w domu. Zewnętrzne części nauszników są w ładnym, srebrnym, matowym aluminium, do tego czarny plastik i wspomniane skórkowe nauszniki. Całość tworzy naprawdę zgrabną, ładną ale nie przesadzoną konstrukcję.

Lewy nausznik zawiera w sobie gniazdko ładowarki (standardowa Nokia z „cienką” wtyczką), włącznik systemu aktywnego tłumienia zewnętrznego (ANC) hałasu oraz diodę sygnalizującą ładowanie oraz włączenie systemu ANC. Prawa strona jest znacznie bardziej rozbudowana. Znajduje się tu wielofunkcyjny przycisk na całej powierzchni nausznika. Pozwala on na włączanie, wyłączanie i parowanie przez Bluetooth, zatrzymywanie i uruchamianie muzyki, oraz przełączanie następny-poprzedni pomiędzy kolejnymi utworami. Do tego gniazdko słuchawkowe 2,5mm (standard Nokii), diodę sygnalizującą stan modułu Bluetooth oraz przyciski głośniej-ciszej.

No i na koniec zostawiłem najciekawsze – 10 mikrofonów ukrytych na przedzie i tyle słuchawek, z czego 8 służy do obsługi ANC, a dwa do rozmowy telefonicznej.

Parametry techniczne

Wymiary: 180 mm x 155 mm x 59 mm
Waga: 175 g
Temperatura pracy: od -15°C do +55°C
Zakres działania (maksymalny): 10 m (w przypadku komunikacji Bluetooth)
Zasilanie: Polimerowa bateria litowo-jonowa 600 mAh z możliwością wielokrotnego ładowania

Czas działania (maksymalny) :

Rozmowy (Bluetooth): 24 godz.
Muzyka (Bluetooth): 25 godz.
Rozmowy (Bluetooth, z aktywnym eliminowaniem hałasu): 15 godz.
Muzyka (Bluetooth, z aktywnym eliminowaniem hałasu): 16 godz.
Muzyka (połączenie przewodowe, z aktywnym eliminowaniem hałasu): 40 godz.
Głośnomówiące połączenia telefoniczne i słuchanie muzyki (bez aktywnego eliminowania hałasu) możliwe nawet przy rozładowanej baterii (połączenie przewodowe)
Czas gotowości (maksymalny): W przypadku Bluetooth: 600 godz.
Czas ładowania (maksymalny): 2 godz.
Charakterystyka częstotliwościowa: od 15 Hz do 20 kHz

Dodatkowe informacje dotyczące dźwięku i multimediów :

Impedancja głośnika: 32 omy
Głośniki: 32 mm, o wysokiej wydajności
Liczba mikrofonów do eliminowania hałasu: 8
2 mikrofony rejestrujące głos i zaawansowany procesor DSP zapewniający wyraźną komunikację
Aktywne eliminowanie hałasu: Redukuje do 99% szumu tła
Wersja specyfikacji Bluetooth: 2.1 z obsługą EDR (Enhanced Data Rate)

Profile Bluetooth:

Profil zestawu głośnomówiącego (HFP) 1.5
Profil zestawu słuchawkowego (HSP) 1.1
Zaawansowany profil dystrybucji audio (A2DP) 1.2
Profil zdalnego sterowania audio/wideo (AVRCP) 1.0

Dźwięk i ANC w praktyce

Czas na to, co najciekawsze, czyli na praktykę. Dla celów dalszego opisu dwa słowa o tym, jak ja postrzegam dźwięk. Nie jestem audiofilem, ale mam dość dobry słuch i cenię sobie jakość dźwięku. To powód, dla którego przez długi czas użytkowałem polecone mi przez nomen omen Dawida G. słuchawki Koss Porta Pro. Może nie są piękne ale zapewniają naprawdę dobry dźwięk za przyzwoite pieniądze (obecnie ok. 250zł z dożywotnią gwarancją). Przez ostatnie kilka lat miałem możliwość korzystania z wielu rozwiązań, m.in. Creativa (średnia półka jakościowa), Bose (średnia i wyższa półka jakościowa) czy Sennnheiser’a (średnia półka jakościowa), oraz kilkanaście typów różnych marek i słuchawek. Co mogę o nich powiedzieć – w dużym skrócie, żadne (poza drogimi modelami Bose) nie grały tak jak Kosy więc nie myślałem o zmianach. Piszę oczywiście o słuchawkach przenośnych, a nie o studyjnych czy profesjonalnych rozwiązaniach.

Słuchawki BH-905 Nokii trzeba rozpatrywać w dwóch wariantach – działanie przez kabel i Bluetooth. Przyczyna jest prozaiczna – jakość po kablu jest wyraźnie lepsza niż przez Bluetooth. Zacznijmy więc od wersji z kablem. Podłączony do słuchawek kabel dostarczany ze słuchawkami wpinamy do HTC Touch HD (wiem, to nie jest najlepszy na świecie odtwarzacz do muzyki) i rozczarowanie. Ale spokojnie, wina jest po stronie HTC a nie Nokii – po prostu Touch HD ma swój własny kabel 4 pinowy nie pasujący do Nokii. Niestety nie udało mi się na razie rozgryźć, jak HTC wymyśliło swoje złącze. Na szczęście w pudełku znajduje się przelotka z 4 pinowego wtyku jack na 3 pinowy zwykły jack. Działa, ale tracimy po kablu funkcjonalność odbierania rozmów telefonicznych. No cóż - coś za coś. Jakość odtwarzanego dźwięku jest bardzo dobra, momentami lepsza od tego na Kossach. Słuchawki Nokii działają bardziej jak „monitor” audio, czyli odtwarzają dźwięk tak, jak go zapisano, bez podbijania poszczególnych częstotliwości. Oznacza to mniej więcej to, że jeśli mamy dobre pliki z muzyką czy dźwiękiem to słuchawki to przeniosą w całości, ale jeśli dźwięk jest słabszej jakości to będziemy to mogli usłyszeć. Osobiście wolę takie słuchawki bo lepiej oddają wrażenia słuchowe.

Wpinam więc słuchawki do mojego domowego odtwarzacza BlueRay (Sony PS3 przez przerobiony kabel Sony), uruchamiam nową płytę z dźwiękiem w DTS i zaczynam słuchać porządnej muzyki. Tu słuchawki spisują się genialnie, dźwięk jest czysty i szeroki, czyli to co jest na basach czy sopranach można równie dobrze i równie głośno usłyszeć. Rzecz o tyle istotna, że w większości przypadków różnych marek słuchawki potrafią odtwarzać dobrze jedną, czasem dwie grupy dźwięków, ale naprawdę rzadko można spotkać słuchawki, które całą przestrzeń sceny dźwiękowej dobrze odtwarzają. To słychać szczególnie mocno w przypadku muzyki klasycznej z dobrą orkiestrą.

Wróćmy jednak do przenośnego sprzętu. W moim przypadku odtwarzaczem, którego na co dzień używam, jest HTC Touch HD. Jak już wspominałem, niestety po kablu nie mam na dziś możliwości użytkowania słuchawek Nokii z telefonem z opcją odbierania rozmowy. W trybie połączenia przez kabelek z 3 pinowym złączem nie działa też sterowanie przyciskami na prawym uchu, czyli kolejność utworów i głośność działa wyłącznie z urządzenia. Szkoda, bo pomijając jakość dźwięku, czas pracy na wbudowanym akumulatorze w trybie Bluetooth jest ograniczony.

Niestety nie wiem, jak słuchawki działają z telefonami Nokii – dysponuję jedynie prostszym modelem który nie rozpoznaje tych słuchawek. Dostarczone jednak w komplecie wtyczki 2,5mm pozwalają przypuszczać, że sterowanie na Nokiach też będzie działać.

Bluetooth czyli A2DP w praktyce. Spodziewałem się że będzie gorzej niż po kabelku. I tak też jest. Jakość jest niższa, ale przy tej jakości słuchawek nie jest źle, wręcz uważam, że jest naprawdę dobrze. Dźwięk jest czysty i wprawne ucho wyłapie niedociągnięcia, ale możecie mi wierzyć, że jeśli ktoś używa standardowych słuchawek od przenośnych odtwarzaczy (nawet całkiem dobrych) to jakość po Bluetooth wyda się nawet lepsza niż normalnie. A2DP jest już praktycznie w każdym urządzeniu, które ma Bluetooth, choć nie każdy sprzęt poradzi sobie z maksymalną jakością, jaką mogą obsługiwać słuchawki BH-905. Im wyższa jakość tym wyższa częstotliwość próbkowania, a więc więcej pracy dla procesora, który musi to zakodować i wysłać do słuchawek. Touch HD radzi sobie z tym doskonale, podobnie jak iPhone 3G - sprawdzone. Trochę problemów sprawiło podłączenie słuchawek do komputera z Windows 7, ponieważ Microsoft w swoich sterownikach nie zawarł natywnej obsługi A2DP. W trybie komunikacji przez Bluetooth doskonale działa sterowanie przyciskami, ale niestety nie w każdej aplikacji. Windows Media Player działa świetnie, ale już CorePlayer na PPC nie działa. Włączenie opcji w menu nie pomaga – nie działa zdalne sterowanie i koniec.

Skoro już mowa o komunikacji przez Bluetooth - jeszcze jedna ciekawostka. Jak na razie słuchawki sparowałem z 3 telefonami, 4 komputerami, i Playstation. I ze wszystkim działa. Podejrzewam, że maksimum to 10 urządzeń sparowanych do słuchawek, ale nie doszukałem się potwierdzenia tej informacji.

Rozmowa przez telefon za pomocą słuchawek jest bardzo dobrej jakości. Zarówno ja, jak i moi rozmówcy, zgodnie możemy potwierdzić, że obie strony słyszą się głośno i wyraźnie. Jeśli mówi się odpowiednio głośno (co nie znaczy, że zbyt głośno) powiedzmy tak, jak normalnie do telefonu, to mikrofony radzą sobie dobrze z wyłapywaniem głosu i wyciszeniem szumu. Warunkiem jest wyraźnie mówienie. Ale to nawet przy zwykłej rozmowie jest warunkiem zrozumienia przez rozmówcę. Słuchawki płynnie przełączają się z trybu odtwarzania muzyki na rozmową i powrotem. Uniwersalnym przyciskiem można rozpocząć i zakończyć rozmowę oraz skorzystać z trybu wybierania głosowego.

A jak działa ANC? Dobrze, ale nie tak, jak zachwala producent. Faktycznie, włączenie tego trybu wycisza dźwięki z otoczenia, ale nie wszystkie, nie jednakowo i nie tak bardzo. ANC ma za zadanie wyłapywać przez 8 mikrofonów dźwięki z otoczenia i generować dźwięki, które mają się nawzajem znosić z tymi z otoczenia. Tyle teorii, praktyka jest już nieco inna. Szumy i hałasy z zewnątrz są redukowane i to czasem faktycznie prawie do zera, ale nie zawsze tak jest. System kiepsko radzi sobie z krótkimi głośnymi dźwiękami (np. dzwonek telefonu obok), dość cicho redukuje rozmowy, ale już np. szum jadącego pociągu czy autobusu są dość dobrze wyciszane. Niestety, jak to w życiu bywa - nic za darmo. Muzyka, która w tym czasie jest odtwarzana, czasami jest zakłócana przez wyciszającą falę. Rzadko, ale jeśli ktoś zna doskonale kawałek, którego słucha, to można to wyłapać. Choć trzeba przyznać, że korzyść w postaci wyciszenia hałasu z zewnątrz jest nieoceniona. Daje się też słyszeć niewielki szum podczas korzystania z ANC. Mimo wszystko jazda pociągiem z włączonym ANC daje znacznie więcej przyjemności niż bez. A nasze pociągi ciche nie są. Tu warto wspomnieć, że ANC może działać zarówno przy korzystaniu z kabelka, Bluetooth, jak i samodzielnie bez muzyki. Wtedy działa jako wyciszenie. Zastanawiałem się też ,co może powodować, że ANC nie wycisza, jak pisze producent, 99% szumów z otoczenia i może tak jest, że faktycznie system ma ogromną skuteczność ale.. no właśnie. Po pierwsze małżowina naszego ucha jest zakryta ale nie całkowicie. Po drugie, nasze ciało działa jak jeden duży odbiornik dźwięków – sprawdźcie sami zatykając uszy rękoma i tupiąc w ziemię. Oba te czynniki powodują, że system idealny być nie może. Znowu człowiek jest winny. Parę lat temu testowałem słuchawki firmy Creative z system ANC i działały całkiem dobrze, ale to były słuchawki na tyle duże że nie nadawały się na podróż. No chyba że ktoś lubi duże rozmiary.

Zasilanie

Jak każdą bezprzewodową przyjemność jakoś to wszystko trzeb zasilać. Nokia zainstalowała wewnątrz baterię, która jest opisana jako polimerowa litowo jonowa…. Przyznam, że wcześniej nie słyszałem o takim połączeniu, ale najwyraźniej jest. Ważne, że to połączenie działa i to całkiem sprawnie. Podawane przez producenta czasy pracy zweryfikowałem tylko częściowo, ale z włączonym ANC i Bluetooth słuchawki działają na pewno kilkanaście godzin. Co się stanie kiedy zabraknie zasilania? Przestaną działać system tłumienia hałasu i bezprzewodowa komunikacja, ale po kabelku dalej będzie można słuchać dobrej jakościowo muzyki. Co też ważne, wbudowany akumulator ładuje się całkiem szybko, mi nie udało się jeszcze czekać 2h jakie deklaruje producent. Nieco ponad 45 minut przy pełnym rozładowaniu – to na razie maksimum. Zapewne im bateria będzie starsza tym będzie dłużej.

Podsumowanie

Solidna, funkcjonalna i co tu ukrywać, ładna konstrukcja, naprawdę rewelacyjny dźwięk (w tej półce cenowej), komplet wtyczek i kabli w pudełku. I tylko działania z HTC Touch HD po kablu mi brak. System wyciszania dźwięków z otoczenia mimo, że nie działa idealnie, doskonale się sprawdza w głośnym otoczeniu i niewielkie poświęcenie jakości jest do przeżycia. Bluetooth jest na tyle sprawny i praktyczny, że warto z niego korzystać. Czy warto wydać od 800 do 1200zł (w zależności od miejsca zakupu) na te słuchawki? Odpowiedź nie jest prosta, bo zależy od potrzeb, ale jeśli ktoś chce przeznaczyć kilkaset złotych na dobre przewodowe słuchawki, to sugeruję rozważyć dołożenie paru złotych do Nokii BH-905 bo są tego warte. Ja zapewne miałbym je wcześniej (dostępne są od poprzednich wakacji), ale cena była i nadal trochę jest zaporowa. W paru miejscach w sieci widziałem opis, że są to ostatnie słuchawki, jakie będziecie chcieli kupić. Ja bym napisał inaczej: to są słuchawki, jakich będziemy używać dłużej niż obecnie używanych ale kiedyś będą nowe, lepsze. Opisywane słuchawki są bardzo dobre i pewnie warte sporo pieniędzy - nie wiem czy aż tyle, ile chce za nie producent, ale moje na jakiś czas zostaną ze mną. Oby równie długo, jak stare dobre Kossy, które teraz będą służyć w domu w warunkach spokojniejszych i cichszych.

Ten wpis należy do http://pda.pl - kod: 683bd291ebd778d862d4c5c0dcc09376

HD2

DawidGatti biuro@pda.pl — Sat, 12 Dec 2009 21:16:34 GMT

Producent: HTC
Kategoria: PDA

Opakowanie

Wnętrze opakowania jest standardowe – niczym nie wyróżnia się spośród innych modeli HTC. Otrzymujemy baterię, ładowarkę, słuchawki – te z wyższej półki, kabel do synchronizacji i ładownia na microUSB. Jak można słusznie zauważyć – nie wspomniałem nic o rysiku. Dlaczego? Ponieważ ekran HD2 jest pojemnościowy i nie może być obsługiwany niczym innym (w skrócie) oprócz palca.

Wygląd

Jak na dzisiejsze standardy, Smartphone jest ogromny przez jego wielki ekran o przekątnej 4,3 cala. Mimo tego wielki ekran nie psuje wizualnie samego urządzenia ponieważ brzegi pomiędzy wyświetlaczem a końcem obudowy są bardzo małe - całość wygląda futurystycznie i elegancko.

Dodatkowo HD2 jest cienki (11 mm) ale ma kamerę, która wystaje poza linię obudowy i w tym miejscu grubość wzrasta do 13 mm. Kładąc HD2 na stole urządzenie opiera się właśnie o to wybrzuszenie. Sam obiektyw nie dotyka defakto powierzchni ale warto zwrócić uwagę, na co kładziemy Smartphona.

Tylna pokrywa od baterii, która nie obejmuje całego urządzenia, jest wykonana z metalu i to jedyna rzecz wykonana z takiego materiału – reszta to plastik.

Trzeba również wspomnieć o przednich przyciskach znajdujących się pod ekranem. Osobiście… nie podobają mi się. Nie chodzi o ich wizualny aspekt ale o wykonanie i sposób działania. Plastikowy rząd posiada drobny luz, który nie przyczynia się do komfortu pracy – pokazuję to w filmie na temat przeglądu sprzętu.

Dodatkowo żałuję, że HTC nie wykonało przycisków tak samo jak w oryginalnym HD – gdzie były wirtualne, działały na dotyk. Teraz mamy przyciski działające na nacisk pod pojemnościowym ekranem, gdzie do działania trzeba po prostu delikatnie muskać ekran by reagował. Dlatego naciśnięcie fizycznego przycisku powoduje dyskomfort – mózg spodziewa się czegoś innego. Delikatnie dotykamy LCD a tu nagle trzeba mocniej przydusić by coś się stało. Nie wspominając o tym, że przyciski są mało wyczuwalne.

Normalnie na innym urządzeniu zawsze szukałbym fizycznego przycisku „cofnij się”. Pod HD2 jest kompletnie na odwrót – korzystałem tylko i wyłącznie z wirtualnych.

Dodatkowo w ciemnościach przyciski stają się bezużyteczne ponieważ póki czegoś nie naciśniemy – podświetlanie się nie włączy, a naciśnięcie na coś spowoduje w systemie coś, czego nie chcemy. Nie ma neutralnego przycisku jak np. w HTC Hero – w tym urządzeniu można ruszyć trackballem by włączyć podświetlenie przycisków – w HD2 nie ma takiej opcji. Było by lepiej, gdyby za pomocą czujnika światła system włączał delikatnie podświetlanie by móc chociaż zobaczyć, gdzie co się znajduje.

Ekran

HTC HD2 posiada największy wyświetlacz spośród wszystkich, które tajwańska firma umieściła w swoich Smartphonach. Ekran ma przekątną 4,3 cala i rozdzielczość 800x480 px – jest to maksymalna rozdzielczość obsługiwana przez Windows Mobile. Trzeba koniecznie zwrócić uwagę na rodzaj tego dotykowego ekranu. Dotyk nie jest wykrywany za pomocą nacisku lecz faktycznego dotknięcia. Dopóki na rynku nie pojawił się HD2, producenci stosowali rezystancyjne ekrany, które potrzebują odrobinę nacisku, by kontroler ekranu wykrył miejsce styku. Działa to tak, że dotykowa część składa się z dwóch warstw i kiedy te dwie powierzchnie zetkną się w jakimś miejscu –system otrzymuje współrzędne styku.

HD2 natomiast posiada pojemnościowy ekran, który wykrywa miejsce dotknięcia za pomocą przerwy w polu elektrycznym, które znajduje się na powierzchni ekranu i z tego powodu tylko ludzki, żywy palec może przerwać to pole.

Nietypowość zastosowania tego innego ekranu polega na tym, że Windows Mobile od zawsze był obsługiwany za pomocą rysika - tak został opracowany system. Wszelkie opcje są małe i wymagają precyzyjnego wskaźnika, by z nich korzystać.

HTC natomiast ewidentnie stwierdziło, że HTC Sense pokrył wystarczającą ilość Windows Mobile i większość osób nie będzie musiała korzystać z bardziej zaawansowanych opcji Windows Mobile ale nawet jeśli – jest na to rozwiązanie. Osobiście uważam, że zaznaczanie chekboxa itp. można obsługiwać bez większego problemu ale HTC dodatkowo dorzucił możliwość przybliżania i oddalania systemu tam, gdzie właśnie odkrywa się stary Windows Mobile. Ta funkcja przyda się również jeśli ktoś ma jakiś starszy program dla WM z interfejsem zaprojektowanym dla rysika. Trzeba koniecznie zwrócić uwagę na to, że nie jest to optymalne rozwiązanie i mając wiele starych programów – korzystanie z nich może być uciążliwe.

To jednak nie koniec „dziwadeł” HD2. Wyświetlacz nie jest pokryty standardowym dla Windows Mobile przezroczystym plastikiem lecz szkłem odpornym na zarysowania. Dlaczego? Ponieważ zastosowano właśnie pojemnościową technologię wykrywania dotyku. Nie ma już dwóch warstw, które muszą się zetknąć i dzięki temu można stosować inny materiał – bardziej trwały.

Jakby tego było mało – ekran, podobnie jak w HTC Hero, jest oleofobiczny, co oznacza, że ślady palców powstają w mniejszym stopniu i łatwiej go wyczyścić przecierając o jakiś materiał.

Procesor

HD2 jest pierwszym Smartphonem HTC, w którym zastosowano nowy procesor firmy Qualcomm z serii Snapdragon taktowany na 1GHz. Filmy są odtwarzane w płynny sposób ale niestety procesor nie jest w stanie odtwarzać nagrania w 720p. Nie jest to może wielki problem kiedy brakuje wyjścia TV-Out ale np. gdybyśmy pobrali jakieś nagranie z Vimeo w jakości HD – nie bylibyśmy w stanie odtworzyć go na HD2. Filmy o jakości SD natomiast działają bez problemu.

Gry również działają płynnie i szkoda, że nie ma zbyt wielu gier wspierających procesor Snapdragon – w tej chwili jedyne trzy gry, które naprawdę wyglądają rewelacyjnie i starają się wykorzystać możliwości procesora to Xtract, Experiment 13 i Electopia. Ostatni tytuł został wykonany właśnie dla Snapdragona i nie zadziała na niczym wolniejszym.

Sam system można by powiedzieć, że „fruwa” – ale zauważyłem, że są pewne momenty, kiedy przez kilka setnych sekundy się zatnie a z takim procesorem można by się spodziewać czegoś innego. Prawda jest natomiast taka, że mowa o prawdziwym systemie operacyjnym, który ma procesy działające w tle, musi odczytywać/zapisywać dane z pamięci, zarządzać połączeniami bezprzewodowymi itp. dlatego nieunikniony będzie jakiś milisekundowy zastój jeśli pomimo dużej mocy procesor musi czekać aż otrzyma dane do przeliczenia - z pamięci, która jest bombardowana wieloma zapytaniami od różnych programów.

Jest jedno miejsce, w którym na pewno zauważymy spowolnienie – jest to zakładka od pogody. W momencie kiedy program połączy się przez Internet i zacznie pobierać nowe dane dotyczące pogody – w międzyczasie animacja pogody delikatnie się przycina.

Oczywiście z takim procesorem pojawia się obawa – co z baterią? Nowe wysoko wydajnościowe procesory są szybkie ale producent stara się również, by pobierały jak najmniej prądu. Poniżej przedstawiam dwa testy pokazujące jak sobie radziła bateria w HD2. Oczywiście nie są to laboratoryjne testy lecz tylko z życia wzięte.

Bateria

Test 1:
- Ustawienia: podświetlanie na 100%, słuchawki z dźwiękiem na 70 %, ekranie ze stałym podświetlaniem na 40%, film w 480x334 i 24 fps, WiFi wyłączone, brak połączenia z Internetem, Bluetooth wyłączony, GSM włączony – generalnie tryb oglądania filmów
- Wynik: 4 godziny i 38 minut
Test 2:
- Ustawienia: wyłączony ekran, podłączone słuchawki z zestawu, GSM włączony, modem podłączony do Internetu przez HSPA (HTC Sense robił co miał robić w tle), WiFi i Bluetooth wyłączony, natężenie muzyki na 100% - generalnie tryb muzyczny.
- Wynik: równe 10 godzin.

Dźwięk

Nie ma co narzekać – HTC nigdy nie miało problemów z dźwiękiem w swoich urządzeniach. Głośnik systemowy działa dobrze, rozmowy telefoniczne również są w porządku, dołączone słuchawki nie są rewelacyjne ale są OK. Na szczęście jest wejście Jack 3.5 mm więc można podłączyć własne słuchawki.

Kamera

HD2 to drugi Smartphone HTC z lampą błyskową. Pierwszy był Touch Pro – HD2 natomiast ma dwie diody LED, które służą do podświetlania otoczenia. Zdecydowanie przydadzą się podczas wieczornych imprez kiedy nikt nie zabrał zwykłego aparatu a ktoś zrobi coś wartego uchwycenia – wtedy zamiast otrzymać rozmyte zdjęcie, będziemy mieli wyraźny obraz.

Dodatkowo procesor Snapdragon taktowany na 1GHz powoduje, że wykonanie zdjęcia jest błyskawiczne – tapasz i masz. Jeśli np. wyłączysz podgląd możesz wykonywać zdjęcia bardzo szybką serią. Załapanie ostrości również jest znacznie szybsze niż w starszych Smartphonach.

Niestety podczas korzystania z lampy błyskowej trzeba przyznać, że kolory nie są najlepsze. Jest to dziwny stan rzeczy ponieważ ustalenie odpowiedniego balansu bieli podczas korzystania z lampy nie jest żadnym problemem dla producenta. Kolor generowany przez lampy można zmierzyć i zastosować odpowiednie parametry – zero filozofii.

Zdjęcie w ciemnościach bez lampy będzie miało poziome paski aczkolwiek trzeba przyznać, że szum jest stosunkowo niski.

Dzienne zdjęcia natomiast są bardzo dobre i trudno przyczepić się do czegokolwiek. Po prostu Smartphonowy aparat o rozdzielczości 5Mpx. Warto jednak zwrócić uwagę, że podczas wykonywania zdjęć pojawi się najprawdopodobniej różowa poświata w środku zdjęcia. Jest to cecha najnowszych mobilnych aparatów i nie wiedzieć dlaczego dopiero teraz zauważono ten problem.

Nagrywanie filmów natomiast otrzymało niezła aktualizację – dzięki procesorowi Snapdragon HTC zwiększyło rozdzielczość tworzonych filmów do 640x480 przy 24 klatkach na sekundę. Obraz każdy może poniżej zobaczyć – szkoda, że nagrania powstają w proporcjach 4:6 zamiast 16:9 – panoramiczne.

Musze jednak stwierdzić, że pomimo tego, że aparat jest OK. a nagrywanie filmów znacznie się poprawiło – HTC mogło się bardziej postarać. Mając taki procesor mogli by zretuszować w locie każde wykonane zdjęcie:

usunąć różową poświatę,
ustawić lepszy balans bieli,
zmniejszyć szum w zdjęciach,
dodać możliwość wykrywania uśmiechu na twarzach ludzi,
itp.

Program od aparatu jest OK. Prosty i robi to, co ma robić… ale czas na coś więcej. Nie chodzi tu o zastąpienie lustrzanki Smartphonem, ale mając taką moc obliczeniową czas dodać bardziej zawansowane i ciekawe opcje, które spowodują, że korzystanie z aparatu będzie przyjemną zabawą a nie nudnym point-and-shot.

HTC Sense

Kiedy HTC wprowadził na rynek HTC Hero, pojawiła się nowa koncepcja Sense – nakładki systemowej, która wprowadza do urządzenia rozwiązania opracowane przez HTC. Dlatego nazwa starej zakładki TouchFLO 3D została zmieniona na HTC Sense. Te same możliwości, które pojawiły się pod Androidowego Hero, zostały przeniesione do HD2 wraz z dodatkowymi zmianami.

Trzeba jednak zwrócić uwagę, że główny ekran Sense pod Windows Mobile różni się znacznie od Androida. Natomiast po przejściu pierwszej warstwy zobaczymy podobieństwa. Najlepiej widać to np. w kontaktach, programie od Twittera itp.

Dodatkowo dzięki procesorowi zdecydowanie dopracowano sposób przedstawiania pogody – teraz jest to tak widowiskowe przeżycie, że trudno nie zaskoczyć nim znajomych. Animacja odtwarza się na całym ekranie domowym lub dedykowanej zakładce.

Zgodnie z tradycją firma ukryła pewne funkcje, o których można się dowiedzieć głównie przypadkiem. Poniżej umieszczam listę możliwości HTC Sense:

Podczas rozmowy telefonicznej, położenie urządzenia ekranem ku dołowi powoduje uruchomienie trybu głośnomówiącego – podobnie jak w HTC Touch Pro2.
Jeśli zadzwoni telefon podniesienie urządzenia spowoduje obniżenie natężenia dźwięku.
Zegar będzie wyświetlać nazwę miejscowości, w której się znajdujesz na podstawie triangulacji GSM i z tego powodu pobierze również pogodę dla miasta, w którym aktualnie się znajdujesz, zmieni godzinę i ewentualnie strefę czasową.
Podczas rozmowy przyłożenie HD2 do ucha spowoduje wyłączenie się ekranu dzięki sonarowi (czujnik zbliżeniowy po chłopsku) obok głośnika.
Animowane tło – teraz w systemie można ustawić sobie animowane tło, które odtwarza się w miarę losowy sposób. Trzy dołączone tła są bardzo subtelne i przyjemne dla oka.
Jeśli HD2 znajdzie się w torbie lub kieszeni – będzie dzwonić znacznie głośniej niż normalnie, by zwrócić na siebie uwagę.

Warto zwrócić uwagę na to, że podczas odtwarzania muzyki nie pojawiają się kontrolki umożliwiające sterowanie muzyką w ekranie blokady systemu – nie pojawi się również okładka albumu. Dodatkowo czasami podczas wyłączenia ekranu utwór przez sekundę się zatrzyma. Włączenie podświetlania natomiast czasami powoduje przeskoczenie piosenki do kolejnego utworu.

Dodatkowe oprogramowanie

Bluetooth: Podobnie jak w trzech poprzednich modelach HTC, nowa obsługa Bluetooth ma się dobrze i działa rewelacyjnie – szkoda tylko, że interfejs programu nie jest w tym samym stylu, co HTC Sense.
Drukowanie: Drukowanie przez sieć działa, jeśli drukarka jest udostępniona np. przez komputer działający pod kontrolą Windows 7.
Wizytówki: Program, który pierwszy raz pojawił się w Touch Pro. Pod HD2 aplikacja działa błyskawicznie i odszyfrowuje zdjęcie o wiele szybciej niż w innych modelach. Szkoda tylko, że dodatkowa moc obliczeniowa Snapdragona nie jest wykorzystywana do lepszego odczytywania danych z wizytówki. Nadal program nie wszystko złapie.
Router WiFi: HTC dodało do Windows Mobile możliwość dzielenia Internetu z modemu GSM przez moduł WiFi. Rewelacyjna możliwość, która przyda się na pewno nie raz. Niestety w moim przypadku program nie wykrywał odpowiedniego ustawienia Internetu – ciągle pokazywał opcję WAP. Przez tą usterkę aplikacja nie była w stanie podłączyć się do Internetu.
FM Radio: Bez zmian – program taki sam, jak w innych modelach HTC z Windows Mobile.
Kompas: Prosty program, który pokazuje, że urządzenie posiada elektroniczny kompas. Aplikacja pozwala zaznaczyć miejsce na mapie a główny interfejs będzie prowadzić nas do wyznaczonego punktu.
Mp3Trim: Pozwala wykonać dzwonek z każdego utworu w pamięci urządzenia.
Peep: bardzo dobrze wykonany klient Twittera od HTC.

Co HTC odebrało

Producent HD2 jest znany z tego, że lubi zawsze coś zmienić w systemie nowego urządzenia. Przeważnie usuwa z nowego Smartphona funkcjonalność wprowadzoną w poprzedniej wersji systemu. Tak więc brakuje:

wsparcia dla Flickra,
Task managera, który znajdował się w górnym prawym – dzięki niemu można było wygodnie przełączać się pomiędzy programami,
stopera,
licznika.

HD2 tylko z pakietem internetowym

Normalnie Windows Mobile nie posiada żadnych usług, które wymagały by podłączenia się do Internetu. Połączenie zostanie uruchomione tylko wtedy jeśli np. byśmy skorzystali z jakiegoś dodatkowego programu lub przeglądarki.

HTC Sense natomiast cały czas w tle coś robi – sprawdza Twitera, aktualizację na Facebook, pobiera nowe dane pogody itp. Z tego powodu system będzie stale podłączony do Internetu i nie ma prostej metody wymuszenia rozłączenia się na stałe bez wyłączenia modułu GSM. Można oczywiście usunąć ustawienie pozwalające systemowi połączyć się z Internetem ale jest to uciążliwa metoda ponieważ aby podłączyć się ponownie, trzeba by znów stworzyć odpowiednie ustawienie.

Warto na to zwrócić uwagę podczas zakupu.

Windows Mobile

Na pierwszy rzut oka, nawet po bardziej intensywnym korzystaniu z HD2 istnieje dość mała szansa, że natrafisz na Windows Mobile – ba, jeśli nigdy nie miałeś do czynienia z tym systemem to pewnie będziesz myślał, że firma HTC po prostu posiada własny system operacyjny, który wygląda i działa tak jak widać.

Osoby obeznane z mobilnym systemem Microsoftu kupując Smartphona opartego o ten system będą oczekiwać pewnych zachowań systemu, do których są przyzwyczajone – w przypadku HD2 jest duża szansa, że takie osoby się rozczarują i jeśli nie będą w stanie dostosować się do nowych warunków – nie polubią rozwiązań HTC.

Klawiatura Microsoftu: HTC usunęło tą starą wirtualną klawiaturę, z której nie można by korzystać przy pomocy pojemnościowego ekranu. Bez tej klawiatury tracimy bardzo ważne skróty, które ułatwiały życie podczas korzystania z różnych programów. Nie możemy już skopiować zaznaczonego tekst za pomocą skrótu CTRL+C i wkleić za pomocą CTRL+V.

Wydaje się to nieistotne ale można natrafić na programy, które nie wspierają kopiowania z poziomu programu – wtedy ratowała nas wirtualna klawiatura.

GPS

Odbiornik działa bez zarzutu a masywny ekran nadaje się idealnie do korzystania z programu nawigacyjnego. Wszystkie elementy interfejsu są duże i wyraźne.

Dla kogo

Na wstępie można od razu powiedzieć, że jeśli jesteś kobietą z długimi paznokciami i zawsze korzystałaś ze Smartphonu opartego o Windows Mobile za pomocą paznokcia zamiast rysika – zapomnij o HD2. To pierwsze urządzenie z Windows Mobile, które będzie dla Ciebie bezużyteczne. Dotknięcie ekranu opuszkiem mając długie paznokcie będzie dość problematyczne i niewygodne. No chyba, że zmienisz swój styl.

Co do reszty osób z krótkimi „pazurami”: jeśli dużo korzystasz z nawigacji, lubisz oglądać filmy podczas podróżowania ale nie chcesz się martwić o konwersję materiałów w standardzie SD, jeśli potrzebujesz naprawdę wydajnego sprzętu, gdzie system po prostu pędzi jak szalony – HTC HD2 jest dla Ciebie.

Warto jednak pamiętać o tym, że pomimo dużej mocy obliczeniowej, natrafisz na momenty, w których system przytnie się przez parę milisekund. Jest to istotna cecha, o której trzeba pamiętać ponieważ powstało wyobrażenie, że HD2 jest świętym Graalem Smartphonów. Jest faktycznie dobry ale warto pamiętać, że jest to zwykły miniaturowy PC i działa na tych samych zasadach co laptop czy stacjonarny komputer. Procesor stał się na tyle szybki, że teraz musi czekać na dane docierające z obecnie wolnej pamięci – RAM, flash czy z karty microSD. Nie wspominając o procesach działających w tle.

Prędkość działania jest jednak widoczna chociażby wówczas, gdy robimy wiele rzeczy jednocześnie. W starszych Smartphonach HTC system by się zatrzymał na 2-3 sekundy a teraz po prostu czas zmniejszył się do poniżej 0.5 sekundy. Przez to nie będziemy się „darli”… „działaj!” – po prostu będzie działać.

Podczas korzystania z HD2 w tym krótkim czasie zdziwiło mnie to, że system wieszał się znacznie częściej niż poprzednie Smartphony firmy HTC. Odniosłem wrażenie, że to była raczej wina samego procesora (może zbyt nowy) a nie wina systemu czy programów ponieważ kiedy się zawieszał to kompletnie nic nie działało. Gdyby to była wina programu czy samego systemu pewne funkcje Smartphona nadal by działały – wolniej ale coś by się działo. Przy zawieszeniach HD2, po prostu wszystko zamarzało. Nie było tych przypadków wiele ale na pewno częściej niż na starszym procesorze stosowanym w poprzednich modelach.

Nakładka dla Windows Mobile - HTC Sense, pokrywa już prawie cały system, działa płynnie i ma lepszą integrację z popularnymi stronami społecznościowymi niż poprzednie wersje. Dodatkowo dołączone oprogramowanie – zwłaszcza obsługujące Bluetooth – jest perfekcyjne. Tak samo jak w przypadku Touch Diamond2 i Touch Pro2 – korzystanie z „niebieskiego ząbka” jest czystą przyjemnością.

Ponadto HD2 może wydawać się idealny dla miłośników prędkości, technologii i filmów Sci-Fi ale… jeśli jesteś starym wyjadaczem, który lubi grzebać w systemie, edytować rejestr, posiada jakieś stare programy z interfejsem nie dostosowanym do obsługi palcem – wstrzymałbym się z zakupem tego urządzenia. Pojemnościowy ekran powoduje, że nie można obsługiwać starego interfejsu Windows Mobile w komfortowy sposób.

Jeśli jednak nie jesteś przywiązany do starych programów i wiesz, że będziesz przebywać w interfejsie HTC Sense przez 99% swojego czasu – powinieneś być zadowolony z zakupu.

Ten wpis należy do http://pda.pl - kod: 683bd291ebd778d862d4c5c0dcc09376

Tattoo

DawidGatti biuro@pda.pl — Tue, 10 Nov 2009 12:57:11 GMT

Producent: HTC
Kategoria: PDA

W tym roku Windows Mobile został dodany do niskobudżetowego Smartphona od firmy HTC a teraz również Android doczekał się bardziej przystępnego urządzenia z nakładką systemową HTC Sense. W odróżnieniu od swojego przyjaciela Touch2, Tattoo posiada pełną nakładkę systemową dla Androida. Powiedział bym nawet, że jest bardziej rozwinięta od HTC Hero. Nie dość, że system działa o wiele wydajniej, to Tattoo otrzymał odbiornik FM z bardzo dobrze wykonanym wizualnie programem.

Obudowy

HTC Tattoo jest pierwszym Smartphonem HTC, który ma możliwość wymiany całej obudowy na inną. Już teraz na stronie tajwańskiej firmy można zamówić nowe części z dostępnych wzorów lub użyć własnego obrazka. Pomysł jest ciekawy i w wersji testowej Tattoo, jaką otrzymałem, w opakowaniu była dodatkowa obudowa z Mark Cavendish. Niestety, rozczarowałem się, ponieważ dołączona obudowa stwarzała problemy podczas montowania i nie pasowała idealnie – pokrywa od baterii nie była równa z dolną częścią obudowy i dało się wyczuć nierówność styku. Trudno mi powiedzieć, czy była to wina jeszcze nie dopracowanej obudowy ale warto zwrócić na to uwagę podczas kupowania innych obudów ponieważ oryginalna pasowała idealnie.

Ekran

System Android powinien nam się kojarzyć z ekranem pojemnościowym – takim, który reaguje na dotyk palca. Tattoo natomiast posiada ekran rezystancyjny – spotykany w Windows Mobile. Posiada on dwie warstwy, które po zetknięciu przekazują miejsce zetknięcia. Z tego powodu można korzystać z palca ale również innego przedmiotu – wystarczy stworzyć nacisk.

Na pierwszy rzut oka ekran jest bardzo wrażliwy ale nadal trzeba delikatnie naciskać powierzchnię, by system zareagował – ale to nie jest żaden problem i z łatwością można korzystać z palca. Jest natomiast jedno miejsce, gdzie nietypowy wyświetlacz dla Androida po prostu nie daje rady. Chodzi o wirtualną klawiaturę - nie sposób z niej korzystać za pomocą palca. Aż się prosi o rysik w zestawie z Tattoo.

Przykładowo: chcę nacisnąć literkę „p” i zamiast niej klawiatura wybiera „o” i tak przy wielu literkach – zwłaszcza tych przy brzegach wyświetlacza. Najwygodniej było używać końcówki do słuchawek podczas pisania.

Bateria

Nie ma co narzekać – w zależności od używania mógłbym stwierdzić, że osoba często korzystająca z wszystkich możliwości urządzenia wytrzymałaby 2 dni, średnio – 3, a przy bardzo małym wykorzystywaniu bez problemu 4 dni bez ładowania.

Aparat: Nic nadzwyczajnego – zwykły 3Mpx aparat bez automatycznego ustawienia ostrości.

Radio FM

Nowość w HTC jeśli chodzi o system Android. Sporo czasu im zajęło opracowanie programu, który dobrze obsłuży ten odbiornik pod Androida ale jak widać – udało się. Osobiście jestem pod wrażeniem. Program wygląda inaczej od wersji dla Windows Mobile – powiedziałbym, że ten nowy wygląd jest zdecydowanie bardziej przyjazny dla użytkownika. Jest prostszy i jaśniejszy. Na problem natrafiłem jedynie podczas zmiany nazwy stacji. Zmiana interfejsu jest tak subtelna, że przez kilka sekund nie zauważyłem, że coś się zmieniło (widać to w filmie, który nagrałem).

Android 1.6

HTC Tattoo posiada Androida w wersji 1.6, który dodaje kilka ciekawych elementów. Najbardziej znacząca zmiana to ogólna wyszukiwarka, która przeszukuje cały system w poszukiwaniu wpisanej frazy. Znajdzie plik, program czy wynik w internecie. Przydatna funkcja, która ułatwi życie tym, którzy mają wiele zainstalowanych programów. Centralne miejsce do przeszukiwania wszystkiego.

Dodatkowo w ustawieniach dodano nowy widok, który pozwala sprawdzić dokładnie, która część systemu zużywa najwięcej energii. Świetne rozwiązanie, które pozwoli od razu zobaczyć, co obciąża naszą baterię. Szkoda, że z tego poziomu nie można wymusić zamknięcia aplikacji, która np. mogła się zawiesić i niepotrzebnie pobiera energię.

Dla kogo?

Tylko jeden typ użytkownika przychodzi mi na myśl – kobieta z długimi paznokciami. Dla takiej osoby będzie to idealne urządzenie - pierwsze androidowe urządzenie, z którego będzie w stanie skorzystać. Pojemnościowe ekrany i paznokcie kompletnie ze sobą nie współpracują. Rezystancyjny wyświetlacz nada się idealnie, jeśli kobieta ma prosto ścięte paznokcie. Łatwo obsłuży rogiem paznokcia klawiaturę i całą resztę systemu. Niestety każda inna osoba z krótkimi paznokciami nie będzie w stanie korzystać z wirtualnej klawiatury bez ostrego przedmiotu. A szkoda, ponieważ pomimo mniejszej rozdzielczości i rezystancyjnego ekranu system działa bardzo płynnie, posiada wbudowany odbiornik FM z bardzo ładnym programem i mimo tego, że jest to sprzęt z niższej półki, posiada pełny HTC Sense, który pokrywa tak samo Androida, jak w HTC Hero.

Ten wpis należy do http://pda.pl - kod: 683bd291ebd778d862d4c5c0dcc09376

Touch2

DawidGatti biuro@pda.pl — Mon, 26 Oct 2009 12:46:22 GMT

Producent: HTC
Kategoria: Sprzęt

Wygląd

Małe, sympatycznie wyglądające urządzenie. W wersji srebrnej jest bardzo kobiece i delikatne. W dużej dłoni Touch2 ginie – w dłoniach kobiety jest odpowiednich rozmiarów.

Niska cena

Co do ceny rynkowej Touch2 nie będę dyskutować ponieważ dla jednych urządzenia HTC są drogie, dla innych drogie ale warte swojej ceny a jeszcze inna grupa osób stwierdzi, że touch2 jest za tani – wszystko to kwestia gustu, doświadczenia i sposobu patrzenia na pieniądze.

Oficjalnie Touch2 to urządzenie z niższej półki przeznaczone dla mniej zaawansowanego konsumenta, który chciałby mieć Smartphona firmy HTC ale nie stać go na najdroższe jednostki.

Niższą cenę widać zdecydowanie na każdym kroku w tym urządzeniu. Ekran to tylko QVGA (320x240px) i widać to gołym okiem – rozmiar pikseli jest bardzo duży i przez to krawędzie TouchFLO 2D są mniej wygładzone – trzeba jednak przyznać, że kolory są bardzo dobre… soczyste. Dla porównania jeśli weźmiemy ekran HTC Hero widać, że pomimo tego, że ekran ma nawet mniejszą rozdzielczość od Touch2, piksele są bardzo drobne, co powoduje, że obraz jest ostry jak żyleta. Jak pisałem w recenzji tego urządzenia – wiele osób myślało, że ekran Hero ma rozdzielczość VGA.

Ten fakt pokazuje, że Touch2 ma faktycznie „tańszy” ekran.

Sama obudowa urządzenia jest jednak bardzo konkretna i solida ale zaryzykuję stwierdzenie, że w ręku robi odrobinę tańsze wrażenie niż droższe modele – czuć, że mamy w ręku coś plastikowego, gdzie np. pomimo tego, że Touch Diamond2 jest wykonany w całości z plastiku (zewnętrzna obudowa) to mamy wrażenie, że materiał to aluminium najwyższej jakości.

Kontrowersyjny TouchFLO 2D

Niska cena Touch2 ma przyciągnąć nowych użytkowników do produktów HTC i możliwe, że ci nowi użytkownicy pierwszy raz zetkną się ze Smartphonem opartym o Windows Mobile. Zamiast otrzymać pełną nakładkę interfejsu Microsoftu otrzymują tylko powierzchowną wersję, która kończy się w momencie wejścia w bardziej szczegółowe fragmenty systemu. Kalendarz, kontakty, część ustawień itp. nie zostały oskinowane przez HTC i użytkownik musi się zderzyć z 10-letnią rzeczywistością.

Dla starego wyjadacza PDA to żaden problem ponieważ dobrze zna interfejs Windows Mobile a dodatkowo po kupieniu Touch2 otrzyma częściową nakładkę, która upiększy podstawowe funkcje.

Nowi użytkownicy mogą się zrazić co do systemu: niby piękny, kolorowy i wygodny a po chwili przemienia się w Windows 3.11 i bez rysika ani rusz. Wtedy zamiast przyciągnąć nowych użytkowników do siebie, HTC może ich zrazić. Oczywiście jest to dość delikatna gra psychologiczna, w której trzeba mieć nadzieję, że nowa osoba zamiast się zrazić zainteresuje się produktami tej firmy i zauważy droższe modele z pełną nakładką.

Wydajność

Wydajność samego urządzenia pod kątem zwykłej Smartphonowej pracy jest bez zarzutu. System działa bardzo płynnie i nie musiałem ani razu czekać. Tapasz i jest.

Przeglądarka

Touch2 posiada dwie przeglądarki i to mnie trochę zdziwiło. Standardowa zakładka przeznaczona do Internetu ma przypisaną przeglądarkę Opera Mobile zamiast IE 6. Osobiście uważam, że nowa mobilna przeglądarka Microsoftu jest bardzo dobra i w niczym nie jest gorsza od produktu Opery, wręcz przeciwnie – standardowo wspiera Adobe Flash Lite co pozwala przeglądać większość stron internetowych bez problemu. Wszędzie tam, gdzie jakaś strona posiada menu wykonane w technologii Flash, tam IE 6 sobie bez problemu da radę.

Bateria: Nie przeprowadziłem rygorystycznych testów ale ze spokojem HTC Touch2 powinien wytrzymać 3 dni jak nie więcej w zależności od sposobu użytkowania.

Aparat: jak to 3Mpx aparat bez AF – szału nie ma ale ciekawy moment życia uchwycimy błyskawicznie dzięki temu, że program nie musi łapać ostrości. Filmy również malutkie i nie sensu oglądać ich na komputerze.

Podsumowanie

Mam problem z zadecydowaniem, dla jakiej grupy ludzie Touch2 może być przeznaczony. Srebrna wersja zdecydowanie przypadnie do gustom kobietom. A mężczyźni? Zbyt małe rozmiary mogą ich zrazić.

Dodatkowo nowicjuszom może się nie spodobać ograniczony TouchFLO 2D, który nie pokrywa w całości systemu Windows Mobile, jak jego więksi bracia z wyższych półek.

Mam wrażenie, że HTC Touch2 nie za bardzo przyjmie się w dzisiejszych czasach – rok temu jeszcze OK. ale teraz nie wyróżnia się niczym nadzwyczajnym. Touch Cruis2, który bazował mocno na nawigacji miał większy sens – tańszy, ale był przeznaczony głównie dla osób, które bardzo często podróżowały. Touch2 jest nijaki – nie jest zły ani świetny… po prostu jest.

Ten wpis należy do http://pda.pl - kod: 683bd291ebd778d862d4c5c0dcc09376

Snap

KrzychuSmialek biuro@pda.pl — Mon, 19 Oct 2009 15:07:18 GMT

Producent: HTC
Kategoria: PDA

Opakowanie

Zawartość jak najbardziej standardowa dla HTC - urządzenie, ładowarka z odpinaną wtyczką 230V, kabel USB do synchronizacji i ładowania oraz słuchawki. Wszystko czarne i standardowe. Brak jakichkolwiek cech szczególnych.

Pierwsze wrażenie

W oczy rzuca się wielkość smartfona - Snap jest szerszy i wyższy od urządzeń z dotykowym, 2,8-calowym ekranem. Okazuje się jednak, że z łatwością mieści się w kieszeni i świetnie leży w dłoni dzięki zaokrągleniom na rogach i krawędziach. Wykonanie jest solidne - nic nie trzeszczy ani nie skrzypi, a "aksamitny", matowy plastik znany jeszcze z HTC Touch sprawia dobre wrażenie. Obudowa jest odporna na większość zanieczyszczeń, ale tył urządzenia łatwo pokrywa się smugami z powodu pocenia się rąk. Części są świetnie dopasowane. Nie musimy się martwić o możliwość przypadkowego otwarcia urządzenia, a zrobienie tego celowo nie sprawia problemu.

Dla kogo takie urządzenie? Już po wyjęciu z pudełka smartfon wydaje się być nietypowy. Został bowiem stworzony głównie z myślą o szybkim dostępie do kalendarza, notatek i telefonu. Nie jest to kombajn multimedialny ani konsola do gier, lecz sprzęt dla biznesmena. Dlatego nie będę koncentrował się na funkcjach multimedialnych, lecz głównie na użyteczności w roli telefonu.

Przyciski i sterowanie

... czyli to, co najważniejsze - Snap nie ma przecież ekranu dotykowego. Pod wyświetlaczem znajduje się tzw. HTC Kuleczka - trackball, podświetlana kulka toczona palcem z możliwością wciśnięcia. Jego działanie to coś więcej niż "toczy się w prawo - idź w prawo". Szybkość powtarzania wirtualnych naciśnięć przycisków kierunkowych zależy od szybkości obracania. Przy powolnym poruszaniu kulka nie reaguje wcale, przy nieco szybszym jedno długie przesunięcie palca daje dwa wirtualne kliknięcia, a przy bardzo szybkim nawet 5-6 kliknięć. Poza tym trzykrotne szybkie poruszenie kulki w danym kierunku powoduje wejście w tryb powtarzania - system sam generuje kolejne wirtualne kliknięcia około 3 razy na sekundę.

W systemowych ustawieniach można zmienić czułość trackballa. Dostępne są trzy stopnie: wysoki, średni i niski. Niektóre aplikacje, jak na przykład Internet Explorer, wykorzystuję kulkę trochę inaczej - podczas przeglądania stron internetowych czułość jest większa, co umożliwia bardziej precyzyjne manipulowanie kursorem.

Przy krawędziach obudowy znajdują się przyciski nawiązywania i zakończenia połączenia, przyciski systemowe (soft-key) oraz przyciski "wstecz" i "pulpit". Te ostatni działa prawie identycznie jak przycisk z czerwoną słuchawką. Właściwie zachowują się inaczej tylko dwóch przypadkach: Internet Explorer: "pulpit" minimalizuje, czerwona słuchawka zamyka program telefon: "pulpit" nie przerywa połączenia W pozostałych sytuacjach naciśnięcie każdego z nich powoduje wyświetlenie pulpitu. Aby powrócić do zminimalizowanych aplikacji, należy użyć przycisku "wstecz".

Klawiatura

Jest to kolejny niezbędny element urządzenia opartego o Windows Mobile 6.1 Standard. Składa się ona z 38 przycisków rozmieszczonych w 4 rzędach. Sprawia wrażenie solidnej, "kliknięcie" klawiszy jest wyczuwalne. Jednak przy tej wielkości urządzenia pełna klawiatura QWERTY musi być bardzo skompresowana, to znów powoduje drastyczne zmniejszenie przycisków. Na szczęście jest na to sposób: należy wciskać je bokami kciuków, tak, by paznokieć był położony prostopadle do powierzchni urządzenia.

Dalej niestety nie jest już tak różowo. W niektórych smartfonach zdarza się, że wciśnięcie przycisku nie jest wyczuwalne, ale następuje. Snap ma natomiast całkowicie odwrotny defekt - mimo, że wciśnięcie przycisku jest wyraźnie odczuwalne, dany znak nie zawsze zostaje wprowadzony. Z racji niewielkich klawiszy, pisząc właściciel urządzenia patrzy na klawiaturę. W ten sposób mogą powstawać dziwne notatki o niekompletnej treści.

Egzemplarz, który testowałem był wyposażony w polską wersję językową systemu. Nie było to chyba tłumaczenia SunnySoftu, lecz dokonane bezpośrednio na plikach systemowych. Mimo to, nie było możliwości wprowadzania polskich "ogonków" z klawiatury w jakikolwiek naturalny sposób - konieczne było włączenie słownika T9, wpisanie podstawowej litery jak np. "a" i wybranie z listy podpowiedzi "ą". Natomiast pisanie ze słownikiem też było irytujące. Po wprowadzeniu słowa można było zatwierdzić je na dwa sposoby - przyciskiem Enter/kulką, nie powodowało to jednak wprowadzenia spacji, lub właśnie przyciskiem spacji - wtedy jednak nie wiedzieć czemu spacja pojawiała się w ilości sztuk dwóch.

System

Jeśli już mówimy o spolszczeniu, to trzeba wspomnieć o całości systemu. Snap działa pod kontrolą Windows Mobile 6.1 Standard w języku polskim. Odniosłem jednak wrażenie, że nie jest to finalna wersja oprogramowania, a tłumaczenie wykonywały dwie lub trzy różne osoby.

Smartfon startuje dosyć szybko, w każdym razie znacznie szybciej niż urządzenia z ekranami dotykowymi. Niedobór mocy procesora zauważyłem tylko podczas otwierania folderu Akcesoria w menu Start - trwa to około sekundy i nawet wiedząc o tym zjawisku często zastanawiałem się, czy wcisnąłem kulkę, czy nie. Po pierwszym włączeniu zacząłem przeglądać ustawienia i spotkała mnie niemiła niespodzianka - po kilku minutach aplety przestały się otwierać, a w końcu ujrzałem komunikat o błędzie aplikacji settings.exe. Za drugim podejściem udało mi się przewertować wszystkie ekrany ustawień bez przeszkód. Być może był to odosobniony przypadek, jednak mimo wszystko takie coś nie powinno się zdarzyć.

Polska wersja językowa systemu została wykonana bardzo rzetelnie. Niestety tylko systemu. Część dodatków HTC ma tłumaczenia wzięte żywcem ze słownika i wyrwane z kontekstu, reszta natomiast cierpi z powodu braku polskich znaków i innych problemów. Oto przykłady: w folderze Multimedia nie ma ani jednego "ogonka" ("Menad?er audio"), a gdy ktoś próbuje się dodzwonić zmodyfikowany przez HTC telefon wyświetla napis "rzychodzśce połśczenie". Tak, "P" na początku jest niewidoczne, ponieważ nie mieści się w ramach etykiety z tym tekstem.

Telefon

Jeśli pominąć nieudolne spolszczenie, wykonywanie rozmów jest całkiem przyjemne. Aplikacja telefonu przypomina graficznie tą znaną z TouchFLO - białe tło z ciemnymi akcentami i awatary rzucające cień. Nie wiem, czy jest to zabieg celowy, czy może dzieło przypadku: dobiegający z głośnika głos rozmówcy ma nieco zniekształconą barwę, jednak na pewno nie jest to wada urządzenia - dźwięk jest bardziej miękki i soczysty.

Tryb głośnomówiący po mojej stronie sprawdzał się bardzo dobrze, ale mój rozmówca słyszał mnie nieco słabiej. Mimo to, mogliśmy bez problemu rozmawiać. Snap wykorzystywał wtedy tylny głośnik. Zdecydowanie nie nadaje się on do słuchania muzyki ze względu na znaczne zniekształcenie dźwięku, lecz świetnie radzi sobie z ludzkim głosem i prostymi dzwonkami.

Oczywiście można też pogadać przez dołączone do kompletu słuchawki. Są one identyczne jak te znane ze smartfonów Touch czy Touch Dual. Podobnie jak w trybie głośnomówiącym, rozmówca słyszał mnie nieco słabiej, lecz mimo to wystarczająco głośno by bez problemu się porozumieć. Zestaw słuchawkowy ma pewną ciekawą cechę, która zniknęła już w Touch Diamond - pokrętło regulacji głośności. Jednak podobnie jak w moich własnych słuchawkach cierpiało ono na pewną przypadłość: aby zachować dźwięk stereo, lewy i prawy kanał mają osobne potencjometry ograniczające siłę sygnału. Pokrętło porusza oboma równocześnie, lecz w większości egzemplarzy słuchawek potencjometry lewego i prawego kanału nie są identyczne. Z tego powodu w większości położeń pokrętła jedna słuchawka będzie grać głośniej niż druga.

No i najważniejsze - po podłączeniu słuchawek nie będzie można schować Snapa do kieszeni. Wszystkiemu winne jest HTC, które umiejscowiło złącze extUSB po prawej stronie i tak już szerokiej obudowy. Po wetknięciu wtyczki zestawu do gniazda w urządzeniu ma ono szerokość prawie 8 centymetrów, a stercząca wtyczka złamie się przy pierwszym gwałtownym ruchu.

Ekran

Krótko mówiąc w sam raz. 2,4 cala to wszystko, czego w Snapie potrzeba. Cały czas miałem wrażenie, że dużo elementów HTC Touch pojawiło się również tutaj (słuchawki, aksamitny plastik, aparat), więc porównałem te dwa urządzenia ze sobą. Ekran Snapa ma znacznie lepsze nasycenie i kontrast, również kąty widzenia znacznie wzrosły. Niestety, niesie to ze sobą pewien drobny problem: na wszystkich gradientach wyraźnie widoczne są przejścia kolorów. Barwy ekranu Toucha są bardziej matowe, lecz dzięki temu mała paleta kolorów nie rzuca się tak bardzo w oczy.

Sprzęt

Zajrzyjmy "pod maskę". Smartfon jest napędzany procesorem Qualcomm MSM7225 taktowanym na 528 MHz. Mimo niezłych parametrów na papierze, jest on znany z niewielkiej wydajności i sporego poboru "paliwa". Jednak do prostego smartfona stworzonego do biznesu taki procesor jest wręcz idealny. Jeśli biznesmen będzie chciał obejrzeć film lub posłuchać muzyki, weźmie ze sobą iPoda lub Zune HD. Jak wspomniałem wyżej, aparat robi zdjęcia porównywalne z Touchem. Są jednak różnice: opóźnienia wyświetlania obrazu są teraz niewielkie, a rozdzielczość filmów to 320x240 px.

A jeśli procesor Qualcomm, to też układ Qualcomm gpsOne odpowiedzialny za lokalizację urządzenia przy pomocy systemu GPS. Do testów wykorzystałem zainstalowaną fabrycznie aplikację Google Maps. Pobrałem z internetu dane QuickGPS, które zawierają przybliżone położenia satelitów GPS i dzięki temu umożliwiają szybsze określenie położenia urządzenia (dane mają ważność 7 dni). Miejsce mojego pobytu zostało wyznaczone w ciągu 30 sekund. Następnego dnia czas ten skrócił się do 15 sekund. 5 dni później, a więc w przedostatni dzień ważności informacji QuickGPS złapanie fixa trwało aż dwie i pół minuty, co mnie trochę zaniepokoiło. Gdy tylko pojawił się komunikat o utracie ważności danych, natychmiast spróbowałem znaleźć swoją lokalizację. Po czterech minutach czekania Snap nie znalazł ani jednego satelity, więc wyłączyłem Google Maps i zyskałem pewność, że HTC nie testowało urządzenia wystarczająco długo.

Jakże mógłbym zapomnieć o baterii. Miała ona pojemność 1500 mAh. Przy intensywnym używaniu (rozmowy telefoniczne, SMSy, e-mail, Wi-Fi, Bluetooth, cały czas połączenie HSDPA) wytrzymywała dwa dni. Za to gdy zacząłem trochę oszczędzać Snapa, po czterech dniach wskaźnik baterii spadł dopiero do połowy. Gdy bateria jest włożona, popycha element przytrzymujący kartę SIM. Dopiero po wyjęciu baterii i odchyleniu plastiku można włożyć lub wyciągnąć kartę. Za to pamięć możemy rozszerzać bez wyłączania urządzenia - slot microSD jest osłonięty tylko tylną pokrywą obudowy.

Internet

W biznesie niewątpliwie bardzo przydatny jest stały dostęp do internetu. Oczywiście mowa tu o szeroko rozumianym korzystaniu z sieci, to znaczy na przykład używaniu poczty elektronicznej i Skypa, ale też o tak banalnych zastosowaniach jak przeglądanie stron internetowych. O rozszerzeniu funkcjonalności kont e-mail w Windows Mobile będziesz miał okazję przeczytać poniżej, tymczasem skupię się na Internet Explorerze.

Ta przeglądarka jest chyba doskonale znana każdemu, kto kiedyś używał smartfona opartego na systemie Microsoftu. O ile w urządzeniach z ekranem dotykowym sposobu korzystania z programu nie trzeba wyjaśniać, w przypadku Snapa sprawa wygląda nieco inaczej. Na ekranie pojawia się kursor, którym możemy poruszać trackballem. Przemieszczenie go w pobliże krawędzi ekranu powoduje przewijanie strony, poza tym działa on dokładnie tak samo jak na komputerach biurkowych. W każdej chwili możemy zobaczyć stronę z daleka wraz z zaznaczonym widocznym obszarem i wybrać do wyświetlenia jej dowolny fragment. Co ciekawe, możemy korzystać z dobrodziejstw technologii Adobe Flash bez instalowania dodatkowych wtyczek i nie martwiąc się o spadek wydajności.

Inner Circle

... czyli "wewnętrzny krąg" - nazwa świetnie oddaje zasadę działania tego programu autorstwa HTC. Jeśli otrzymujesz dużo maili, możesz wybrać nadawców, których wiadomości są najważniejsze i dodać ich do wewnętrznego kręgu. Nadchodzące od nich treści będą pojawiać się także w osobnej skrzynce odbiorczej, która pozwoli zachować porządek wśród poczty. Co prawda nie otrzymuję wielu wiadomości, jednak mimo to funkcja było dla mnie użyteczna.

Podsumowanie

HTC Snap to idealny produkt dla niewymagającego biznesmena lub właściciela małej firmy. Oferuje wszystkie ważne funkcje i umożliwia wygodne komunikowanie się ze znajomymi i współpracownikami poprzez e-maile i SMSy. Inner Circle nie pozwoli zgubić się wśród setek informacji, a klawiatura umożliwi szybkie pisanie notatek. Urządzenie przypadło mi do gustu. Jedynymi poważniejszymi problemami jakie mogę wskazać, są: mało wiarygodna klawiatura, która może "gubić" niektóre literki, oraz brak możliwości wygodnego wprowadzania polskich znaków. Myślę jednak, że po pewnym treningu będzie można pisać dłuższe teksty bez popełniania zbyt licznych błędów, a brak "ogonków" w przyszłości będzie powszechnie akceptowany w tekście pisanym komputerowo.

Ten wpis należy do http://pda.pl - kod: 683bd291ebd778d862d4c5c0dcc09376

Hero

DawidGatti biuro@pda.pl — Mon, 31 Aug 2009 20:05:20 GMT

Producent: HTC
Kategoria: PDA

Opakowanie

Opakowanie Hero jest nietypowe dla HTC ponieważ wszystkie elementy w nim zawarte są białe – od samego urządzenia po słuchawki i zasilacz (oczywiście mówimy tutaj o białej wersji HTC Hero). Ponieważ większość Smartphonów posiada czarne dodatki, zawartość opakowania Hero przez jakiś czas będzie wyglądać dość dziwnie i ciekawe.

Pierwsze wrażenie

Kiedy pierwszy raz zobaczyłem zdjęcia białej wersji odniosłem trochę inne wrażenie niż jest ono w rzeczywistości. Po pierwsze myślałem, że biały kolor będzie miał trochę inny odcień, po drugie – że teflonowe pokrycie tylnej pokrywy od baterii będzie się bardziej rzucać w oczy. Wielu ludzi w internecie spośród tych, którzy mieli okazję wziąć do ręki to urządzenie przede mną pisali, że teflonowe pokrycie jest wyczuwalne w dłoni i jest widoczne, tzn. można odróżnić teflon od zwykłego plastiku.

Dlatego w mojej głowie narodziła się myśl matowej i trochę chropowatej nawierzchni. Prawda jest taka, że gdyby ktoś mi nie powiedział, że na powierzchni plastikowej pokrywy znajduje się teflon – nigdy bym tego nie zauważył. Pokrywa jest bardziej świecąca niż myślałem i jest zdecydowanie bardziej śliska. Co gorsza – tylna pokrywa jest znacznie cieńsza od tej chociażby z Touch Diamond1 – z tego powodu nie jest tak solidna jak pokrywy starszych modeli.

Jest jeszcze jedne „bajer” – ekran, który jest oleofobic. Oznacza to, że powierzchnia dotykowego ekranu Hero nie lubi tłuszczu i tym samym stara się z całych sił odepchnąć od siebie pot z naszych palców. Plusem takiego ekranu miało by wygodniejsze czyszczenie – jedno przetarcie o koszulkę i po sprawie.

Ja odnotowałem inne wrażenie. Na ekranie powstaje mniejsza ilość śladów palców ale zdecydowanie są trudniejsze do usunięcia niż te ze zwykłych ekranów – właściwość, której się nie spodziewałem. Jest jednak plus takiego ekranu – ponieważ ilość śladów, które na nim powstają jest zdecydowanie mniejsza, potrzeba czyszczenia wyświetlacza o jakiś materiał jest również rzadsza – a to już mi się bardzo podoba, zwłaszcza, że mam dość suche dłonie i tym samym mało „paćkam” po ekranie. Trudno mi powiedzieć, jak będzie wyglądała sytuacja przy przeciętnych dłoniach, gdzie ilość generowanego potu jest znacznie większa.

To co napisałem powyżej o ekranie odwołuje się do białego HTC Hero, którego testowałem. Czarny, który posiadam obecnie ma ekran, który zachowuje się tak jak powinien – czyli bardzo łatwo go wyczyścić. Często faktycznie wystarczy raz przejechać ekranem o koszulkę, by pozbyć się śladów a ślady mimo wszystko są mniejsze niż na przeciętnym ekranie.

Dlaczego jest taka rozbieżność? Zanim dostałem białego Hero ktoś jeszcze z niego korzystał (inny dziennikarz) i trudno mi powiedzieć, przez co przeszedł. Możliwe, że poprzedni właściciel zrobił coś, czegoś nie powinien był zrobić.

Z takim nowym ekranem typu oleofobic, trudno powiedzieć, jak będą się zmieniać jego właściwości z czasem. Po wyjęciu z pudełka zachowuje się tak, jak powinien.

Podbródek i przyciski

Odkąd pojawił się na rynku HTC G1 – pierwszy Smartphone z systemem Android, tajwańska firma wprowadziła koncepcję podbródka w dolnej części urządzenia. W pierwszej wersji zgięcie dolnej części nie było reklamowane w żaden sposób i wielu ludziom nie do końca spodobał się ten pomysł. W kolejnych androidowych Smartphonach HTC zaczął promować koncepcję wygody – zgięcie powoduje, że urządzenie wygodniej leży na policzku, a w Hero, gdzie podbródek jest jeszcze bardziej wyraźny – dobrze służy również w dłoni, kiedy trzymamy go i coś na nim robimy. Dzięki podbródkowi trzymamy go pod kątem w wygodniejszy sposób.

Prawda czy nie, trudno powiedzieć – znowu to kwestia gustu lub przyzwyczajenia. Na początku Hero dziwnie leży w dłoni, ale jak tylko się przyzwyczaimy do trzymania go w odpowiedni sposób – wygodniej się z niego korzysta i ja jestem zadowolony ze zgięcia. Przydaje się w dłoni a przy twarzy można chwycić go w odpowiedni sposób.

Święty Graal – czyli 3.5mm

Co tu dużo mówić – HTC Hero posiada wejście do słuchawek 3.5mm co oznacza, że można podłączyć każdą słuchawkę z tą właśnie końcówką. Już nie jesteśmy zmuszeni do słuchawek miniUSB. Obecnie tyko Touch HD posiadał to nietypowe dla HTC złącze.

Warto jednak zwrócić uwagę na głośność w systemie. W momencie kiedy będziemy słuchać muzyki na pełen regulator i ktoś do nas zadzwoni – odtwarzany dzwonek może nas powalić dosłownie na kolana z bólu – chciałbym, by w końcu nowe Smartphony potrafiły lepiej zarządzać głośnością. Dodatkowo, jak widać w poniższym obrazku, dołączone słuchawki w zestawie mają w końcu prostego pilota, który pozwala zarządzać muzycznym odtwarzaczem bez wyciągania Smartphona z kieszeni – dodatek, na którego kazano nam długo czekać.

Słuchawki nie są białe ponieważ pochodzą od czarnej wersji Hero. W białej wersji były jeszcze te przedprodukcyjne.

Powalający ekran

Tak w sumie twierdzą Ci, którzy pierwszy raz widzą na oczy Hero. Za każdym razem pytanie brzmi: czy to VGA? Odpowiedź? Nie, zwykłe 320x480 (HVGA) - jak to w każdym Androidzie.

Faktem jest, że wyświetlacz Hero jest naprawdę ładny. Tworzy piękne i soczyste kolory przy bardzo ostrym obrazie. Dlaczego? Ponieważ, jeśli się przyjrzymy lupą, zauważymy, że piksele są niesamowicie małe/drobne, a to przyczynia się do bardzo ostrego obrazu.

Mniejsza rozdzielczość rzuci nam się w oczy nie tylko podczas przeglądania zdjęć – widać mniejszą porcję obrazka chociażby podczas przeglądania map np. w Google Maps.

Wydajność

System HTC Hero przez większość czasu działa bez problemu, ale niestety są momenty, kiedy potrafi przycinać i zwalniać. Główny problem polega na możliwości systemu Android do posiadania programów działających w tle – wtedy system staje się mniej wydajny, ale mimo dość skomplikowanej nakładki uważam, że wydajność Hero nie różni się od wydajności HTC Magic.

Flash w przeglądarce – w końcu!

HTC Hero jest pierwszym Smartphonem, który posiada wbudowaną technologię Flash Lite w mobilnej przeglądarce. Wielu ludzi od razu pomyśli o YouTube! Szczerze? Uważam, że ta technologia w mobilnym urządzeniu przyda się o wiele bardziej przy innych zastosowaniach. Dlaczego? Ponieważ każdy Smartphone na rynku posiada dedykowany odtwarzacz Youtube i nie potrzeba Flasha, by go obsługiwać.

Ważniejsza teraz jest możliwość korzystania z wielu stron internetowych, które z uporem maniaka są tworzone z fleszowymi menu. Bez tego plugina w przeglądarce nie ma możliwości nawigacji po tych właśnie stronach. Jest to spory błąd podczas projektowania witryny, ale co zrobić – tak już się przyjęło.

Dzięki przeglądarce HTC Hero możemy bez problemu korzystać z tych właśnie stron! I to jest poniekąd mała rewolucja. Bez problemu dokonamy rezerwacji biletu do kina przez stronę ciemna-city.pl czy Multikino.pl – zadanie nie do wykonania bez Flash-a.

Trzeba też wspomnieć o wydajności samej przeglądarki, która jest bardzo dobra. Nawet przy szybkim przewijaniu, silnik przeglądarki nadąża z renderowaniem strony.

HTC Sense

Tak samo jak TouchFLO 3D zmienia kompletnie działanie systemu Windows Mobile, tak HTC Sense zmienia kompletnie działanie systemu Android. Styl grafiki jest kompletnie inny, dodano aż siedem wirtualnych ekranów, wzbogacony został katalog widgetów a także wprowadzono koncepcję scen. Jest tego sporo więc zacznijmy od podstaw.

Wirtualne ekrany: podstawowa wersja Androida posiada trzy wirtualne ekrany, na których można umieszczać różne widgety i skróty do programów. HTC Sense posiada łącznie 7 wirtualnych ekranów, co pozwala umieścić o wiele większą ilość widgetów. Jeśli ktoś uważa, że to za dużo, nie musi korzystać ze wszystkich. Natomiast ci, którzy wykorzystają całą powierzchnię natrafią na jeden poważny mankament implementacji wirtualnych ekranów. Jeśli dojdziemy do ostatniego ekranu, bez względu na to, czy to będzie lewy czy prawy koniec, nie będziemy mieli możliwości przeskoczenia do ostatniego ekranu z przeciwnej strony. By do niego dotrzeć trzeba się nieźle namachać palcem, ale gdyby się zastanowić to jest rozwiązanie tego problemu. Wystarczy nauczyć się korzystać z przycisku Home – wtedy możemy znacznie zmniejszyć ilość przesunięć do jednego naciśnięcia i dwóch ruchów palcem. W sumie warto przestawić się na naciskanie „Domka” ponieważ ilość ekranów jest naprawdę duża i czasami przemieszczanie się do kolejnych widoków staje się uciążliwe.

Niepotrzebny „bajer” wirtualnych pulpitów: Gdybym miał wybrać najbardziej irytującą mnie cechę HTC Sense, z całą pewnością wybrałbym subtelną animację, która jest odtwarzana przy każdej zmianie pulpitu. Każde przesunięcie powoduje, że nowy ekran porusza się na boki zanim będzie można korzystać z przedmiotów na ekranie. Efekt jest taki, jakby ekrany były na sprężynach. Dlaczego ta animacja przeszkadza? Ponieważ nie pozwala korzystać z systemu w szybki sposób. Po przesunięciu pulpitu trzeba poczekać 0.5 sekundy zanim będzie można tapnąć na ikonę. Dopóki animacja nie przestanie się odtwarzać, ikony są nieaktywne. Strumienie: to kompletnie nowa koncepcja dla HTC, która powoduje, że możemy mieć w systemie zestaw sześciu kolejnych wirtualnych ekranów, co łącznie daje nam 42 wirtualne pulpity. Po co nam aż taka ilość? Ponieważ HTC wierzy, że każdy z nas jest inny i każdy z nas będzie chciał zmienić wygląd ekranów, by odzwierciedlić swoją indywidualność. Możemy mieć scenę odzwierciedlającą nasze życie prywatne, biznesowe, rodzinne, imprezowe itp. Dzięki temu w zależności od pory dnia możemy sobie zmienić zestaw 7 wirtualnych ekranów na inne i mieć inny zestaw widgetów na wirtualnych ekranach. Prędkość samego przełączania strumieni jest bardzo różna i chyba zależy od widgetów jakie się znajdują na ekranach. Czasami przełączenie trwa zaledwie 3 sekundy, czasami czas przeciąga się nawet do 15 sekund. Trzy sekundy są akceptowalne dla takiego zdania – 15… już nie za bardzo i czasami można spojrzeć w niebo.

Widgety: firma HTC postarała się i spędziła wiele czasu, by móc udostępnić użytkownikom Hero spory katalog widgetów – małych programów, które można umieszczać na wirtualnym ekranie. Sam zegar posiada największą kolekcję – aż 12 – dosłownie, do wyboru do koloru. Niestety jest jeden mankament w tym wszystkim – implementacja widgetu związana z mailami. Ten program nie obsługuje Gmaila, co oznacza, że nie będą się w nim pojawiać nowe wiadomości, które trafiają do skrzynki Google. Mailowy widet HTC obsługuje tylko POP3 i Exchange. Oczywiście GMail wspiera POP3, ale konfiguracja tego jest trochę naciągana kiedy to sam system wspiera natywnie Googlową skrzynkę mailową.

Niestandardowe aplikacje: Hero posiada garść programów, których inne urządzenia HTC z Androidem nie posiadają:

Stoper – działa.
Licznik – działa.
Rejestrator dźwięku – prosty i spełnia swoje zadanie,.
Footprint – jak to footprint – działa. Dodatkowo można eksportować swoje ślady do formatu KMZ, wspieranego przez wiele programów. Daje to nam możliwość dzielenia się naszymi ulubionymi miejscami z innymi osobami, które posiadają footprinta – ponieważ teraz istnieje opcja „Import”.
Peep – porządny klient do Twittera opracowany przez HTC – działa bez zarzutu.
Quickoffice – można przeglądać różne dokumenty – działa.

Wygląd: o gustach się nie dyskutuje ale zdziwiłbym się, gdyby ktoś uznał styl graficzny HTC Sense za brzydki. Moim zdaniem wszystko zostało dopracowane do perfekcji, od ikon po tła, jakie znajdują się systemie. Pierwsze dni obcowania z systemem powinny być bardzo miłym przeżyciem dla oczu/mózgu.

Klawiatura: klawiatura w Hero jest taka sama jak w HTC Magic aczkolwiek zauważyłem tutaj coś nowego ale od podstaw: HTC znacznie zmieniło działanie opcji T9 – rozwiązania, które poprawia tekst wprowadzany w nieprecyzyjny sposób. Trzy kolory informują nas, które słowo jest najbardziej najprawdopodobne. Zielony oznacza słowo, które ma duże prawdopodobieństwo bycia poprawnym, pomarańczowy ma mniejsza szanse, a szary to każde inne słowo, które mogło by pasować.

Dodatkowo podczas pisania po polsku system sam dodaje polskie znaki jeśli my sami ich nie dodajemy, co znacznie przyspiesza wpisywanie tekstu – nie działa to przy każdym słowie, ale lepsze to niż nic.

Istnieje jednak taki problem, że jeśli mamy polski system i wprowadzamy różne skróty lub angielskie słowa – system będzie zmieniał nam wyrazy na takie, które nie mają sensu. Najgorzej jest ze zdrobnieniami i angielskimi skrótami typu „thx”.

Tak zwana „pewność” podpowiadania rozwiązania HTC jest trochę zbyt pewna jak na mój gust ponieważ jeśli klawiatura uzna jakieś słowo za zielone, to za każdym razem podmieni to co piszemy z tym co chce i koniecznie trzeba przeczytać jeszcze raz wprowadzony tekst. Rozwiązanie wymaga jeszcze sporo pracy, ale gdy już wszystkie niuanse zostaną poprawione pisanie powinno stać się przyjemnością.

Magiczna kuleczka

W dolnej części Hero znajduje się znana starym wyjadaczom produktów HTC kulka, a raczej TrackBall. Kuleczka w systemie działa jak D-Pad i spełnia swoją funkcję naprawdę dobrze. Jeśli ktoś się uprze to może obsłużyć cały system bez dotykania ekranu.

Dodatkowo „kuleczka” służy jako kursor w polach służących do wprowadzania tekstu. Dzięki niej można łatwo, szybko i precyzyjnie umieścić kursor przy literce, którą chcemy poprawić i dlatego wirtualna klawiatura nie posiada przycisków góra/dół, lewo/prawo.

Blokada ekranu: Hero otrzymał bardziej rozbudowaną blokadę ekranu niż poprzednie wersje Androida. Teraz jest o wiele ciekawiej i bez odblokowania systemu można zrobić parę podstawowych czynności, ale od podstaw.

W ekranie blokowania można ustawić oddzielną tapetę niż tak, która znajduje się w systemie. Dzięki tej właściwości możemy ustawić zdjęcie kogoś lub czegoś. Podczas odblokowywania czy sprawdzania godziny będziemy mogli popatrzeć na coś co jest nam bliskie.

Bez odblokowania ekranu możemy również ustawić drzemkę przy alarmie lub przesuwając palec z góry do dołu możemy wyłączyć alarm.

Natomiast podczas słuchania muzyki będziemy mili możliwość przerwać odtwarzanie muzyki lub zmienić odtwarzaną Ścieżkę. Miłym dodatkiem jest wyświetlana okładka w oknie blokady.

Osobiście brakuje mi tylko jednego – wpis następnego spotkania z kalendarza.

Aparat

Pierwszą rzeczą, jaka rzuca się w oczy jest brak możliwości ustawienia palcem miejsca wybierania ostrości. Jest to dziwne, ponieważ od wersji HTC Touch HD istnieje taka funkcja w aparacie w urządzeniach z wyższej półki tajwańskiej firmy.

Przybliżanie zostało wykonane w bardzo ciekawy sposób. Można oczywiście użyć środkowej kulki, ale to nudne i takie analogowe. Wystarczy przejechać palcem po ekranie, by móc regulować zoomowanie w aparacie. Bardzo miły dodatek, który działa dobrze.

Aparat Hero posiada wbudowaną opcję geotagowania zdjęć, czyli dodawania współrzędnych geograficznych do wykonywanych obrazków. Przydatne w podróży – pozwala później sprawdzić, gdzie dokładnie zostało zrobione zdjęcie.

Opcje, jak to w aparatech HTC, nie powalają ale mile mnie zdziwiła możliwość ustawiania nasycenia, ostrość i kontrast zdjęcia.

Aparat Hero można podsumować jako prosty – działa i dobrze spełnia swoje zdanie.

Dla kogo?

Nie ma co się łudzić – Hero, podobnie jak i inne Androidy, nie działa jeszcze najwydajniej, więc jeśli postanowisz kupić HTC Hero, musisz się pogodzić z tym, że czasami będzie przycinać. Pewnego dnia kiedy instalowałem wiele aplikacji z Marketplace musiałem zresetować urządzenie, ponieważ system zaczął działać tak wolno i niewydajnie, że nie sposób było z niego korzystać.

Uważam jednak, że to nie koniec świata i po zakupie Hero większość powinna być zadowolona z wyboru. HTC Sense naprawdę robi wrażenie i dodatkowe oprogramowanie, jakie HTC dodało, przydaje się i działa naprawdę dobrze.

Bardzo podoba mi się uniwersalność systemu. Możesz być młodą osobą, która nie ma nic wspólnego z biznesowaniem, możesz być biznesmenem z małej firmy i wykorzystywać Hero w 100%. Dzięki aż 7 wirtualnym ekranom i 6 scenom możemy doprawdy ustawić system tak, by pasował do naszego trybu życia.

Trzeba też pamiętać, że wirtualna klawiatura Hero jest ok., ale nie powala kiedy podrasowany T9 jest włączony. T9 będzie automatycznie podmieniać nam słowa w trakcie pisania na takie, jakie nie mają sensu. Poniżej przykład tego, co się będzie działo w tekstowych polach z włączonym T9.

buski (buśki) zamieni się na budzik,
thx zamieni się na rud,
sie (się) zamieni się na Sie (duże S),
zlote (złote) zamieni się na spore,
t-k (skrót od Twoja Komórka) zamieni się na T-Online,
steper zamieni się na stwory.

To mały przykład możliwości T9 i może być tylko gorzej przy jakimś specyficznym żargonie z dużą ilością skrótów – w takim przypadku radzę wyłączyć podpowiadanie słów.

Więc dla kogo? Dla całej gamy ludzi. Dlaczego? Ponieważ HTC Sense jest tak elastyczny, że pozwoli dostosować HTC Hero do własnych potrzeb. Możesz być młodą i szaloną osobą i będziesz w stanie dostosować wszystkie wirtualne ekrany do swojego „Ja”. Jeśli jesteś biznesmanem – znajdziesz wszystkie potrzebne narzędzia, by zarządzać swoim czasem i być w kontakcie z klientami, ale pamiętaj, że wirtualna klawiatura nie pozwoli Ci wprowadzać tekstu zbyt wygodnie.

Teraz najlepsze – możesz być obiema tymi osobami jednocześnie i nadal mieć porządek w Hero - dzięki HTC Sense. Sense pozwala mieć różny zestawy wirtualnych ekranów, co umożliwia uporządkowanie zestaw ikon i widgetów do zadań jakie aktualnie wykonujemy. Jeśli jesteśmy osobami, które potrzebują jasno oddzielić sferę pracy od prywatnego życia HTC Sense bez problemu nam na to pozwoli.

Ten wpis należy do http://pda.pl - kod: 683bd291ebd778d862d4c5c0dcc09376

Magic

DawidGatti biuro@pda.pl — Wed, 08 Jul 2009 19:25:48 GMT

Producent: HTC
Kategoria: PDA

HTC Magic - Sprzęt from pda.pl on Vimeo.

Wykonanie i pierwsze wrażenie

Po wyjęciu z pudełka i chwyceniu HTC Magic pierwszy raz do ręki, poczujemy duży komfort. Sprzęt posiada bardzo dobrą ergonomię dzięki swojemu nietypowemu kształtowi – przyjemnie leży dłoni, jak i przy policzku. Wykonanie i jakość materiałów moim zdaniem jest lepsze od chociażby Touch Diamond2 i Pro2 - nie sposób usłyszeć jakiegokolwiek skrzypienia. HTC Magic został naprawdę solidnie wykonany.

System

HTC Magic działa na podstawie systemu Android firmy Google w wersji 1.5 - HTC zmieniło tylko dwie rzeczy. Umieścili własny dialer, który wygląda bardziej w stylu HTC i dodali również własną wirtualną klawiaturę z bardzo dobrym systemem autokorekty tekstu, który bazuje na T9.

HTC Magic - System from pda.pl on Vimeo.

Podczas pisania pojawiają się podpowiedzi, które są oznaczane trzema różnymi kolorami – szarym, pomarańczowym i zielonym. Kolor zielony oznacza, że system uważa to słowo za prawidłowe i zostanie wybrane automatycznie po naciśnięciu spacji. Pomarańczowe natomiast jest słowo, które prawdopodobnie jest prawidłowe i można na nie tapnąć. Szary kolor, jak nietrudno się domyślić, jest najmniej prawdopodobną możliwością.

Niestety klawiatura nie jest wygodna z winy braku znaków specjalnych znajdujących się pod literkami. Trzeba zmienić tryb klawiatury by dostać się do dwukropku, kreski, nawiasów itp. Jest to dość uciążliwe i znacząco przedłuża czas pisania treści.

Ekran

Ekran jest zdecydowanie typu transreflective. W momencie kiedy słońce świeci bezpośrednio na niego, ekran jest nadal czytelny i widać charakterystyczny efekt tęczy dlatego bez problemu można korzystać z Magica na pełnym słońcu.

Co do samego wykrywania dotyku, system czasami potrzebuje chwili, by zareagować, zwłaszcza jeśli mamy bardzo suche palce. Dodatkowo w momencie kiedy powierzchnia ekranu stanie się sucha i wolna od naszego potu, komfort pracy spada - ekran nie jest już zbyt przyjemny/śliski w dotyku. Wiem, że niewiele osób będzie miało taki problem, ale warto o nim wspomnieć.

Małe i średnie firmy

Każdy powinien być zadowolony z HTC Magica. Jako zwykły telefon działa bez zarzutu, plus dzięki systemowi Android i sporej ilości aplikacji w Android Marktplace, można wygodnie instalować to nowsze programy, które zwiększają jego funkcjonalność.

Warto również wziąć pod uwagę HTC Magic i samego Androida jako dobrą platformę dla małych i średnich firmy. Dlaczego? Już wyjaśniam:

Jak wiemy, Android jest produktem Google, co oznacza, że wiele usług tej firmy będzie dostępnych na tym nowym systemie. Otrzymamy dostęp do poczty Gmail, kalendarza, kontaktów i Google Talk.

Wiadomo, nawet jeśli jesteśmy małą czy średnią firmą, korzystanie z maili na domenie gmail.com jest nieprofesjonalne i wręcz niepoważne, kiedy chce się budować własną markę. Google udostępnia usługę o nazwie „Google Apps” - po wejściu na stronę mamy możliwość podłączenia naszej domeny do całego ekosystemu Google. Dzięki temu mamy dostęp do solidnej poczty, kalendarza itp. Podczas korzystania z tych rozwiązań, wszystko wygląda identycznie jak usługi Google, z tą różnicą, że korzystamy z własnej domeny.

Jak już wspomniałem, dzięki tej usłudze mamy dostęp do bardzo solidnego systemu, ale co najważniejsze, to wszystko jest kompatybilne z Androidem. Podczas pierwszego uruchomienia, system zapyta nas czy założyć nowe konto na Google czy zalogować się do już istniejącego. Jeśli podamy naszego maila z własnej domeny i hasło wówczas system zacznie automatycznie synchronizować wszystkie dane pomiędzy Smartphonem a serwerami wielkiego G.

Ja sam korzystam z usług „Google Apps” i podczas testowania HTC Magic miałem okazję przekonać się, że w drodze do fryzjera można załatwić sporo spraw.

Dzięki temu, że miałem dostęp do Google Talk na własnej domenie mogłem czatować z grafikiem, który pracował nad pewnym banerem dla strony. W drodze do fryzjera tłumaczyłem mu co chciałem, a on wysyłał mi mailami przykłady projektu. Ponieważ maile docierały niemalże w czasie rzeczywistym, cały czas byłem na bieżąco ze zmianami w projekcie.

W połowie drogi do fryzjera, miałem gotowy baner – taki, jaki mi się podobał.

Oczywiście mając te wszystkie usługi pod własną domeną, możemy dzielić się różnymi wersjami kalendarza z pracownikami, niektórym można dodać uprawnienia tylko do przeglądania, inni mogą wprowadzać zmiany z biura, a osoba w trasie będzie otrzymywała prawie natychmiast wszystkie zmiany i informacje o nowych spotkaniach.

To tylko cząstka tego co można uzyskać w połączeniu Google Apps z systemem Android.

Duże firmy

HTC pomyślało również o dużych firmach, dodając wsparcie dla serwera Exchange firmy Microsoft. Dzięki temu uzyskamy dostęp do poczty, kalendarza i kontaktów firmy - bez żadnych problemów. Nie sprawdziłem dogłębnie działania, ale po krótkich testach miałem wrażenie, że wszystko działa prawidło i wszystkie dane synchronizują się w odpowiedni sposób.

Bateria

Trudno było mi wykonać jakikolwiek test baterii, ponieważ system jest tak nowy a Android Market tak pełny programów, że naprawdę trudno było mi zostawić HTC Magica na stole na dłużej niż na 30 min. Cały czas coś przy nim robiłem i przy tak intensywnym wykorzystaniu - włączone WiFi, HSPA, ekran i instalowanie ciągle jakiś to nowszych programów - bateria wytrzymywała maksymalnie do wieczora.

Przypuszczam, że przy przeciętnym korzystaniu wytrzymała by te standardowe trzy dni, ale wydaje mi się, że jeśli czytasz tą recenzję, nie jesteś osoba, która korzysta ze Smartphonów w przeciętny sposób.

Przyciski

Pierwsze wrażenie jakie odniosłem w związku z przednimi przyciskami było negatywne, ponieważ przyciski funkcyjne znajdujące się pod ekranem są wyrównane z obudową. Zielona i czerwona słuchawka natomiast wystają i bez problemu można je wyczuć bez patrzenia.

Po dłużmy korzystaniu uważam jednak, że przyciski funkcyjne nie są aż tak niewygodne jak uważałem na początku, ale gdyby jednak wystawały odrobinę mam ważnienie, że byłyby jeszcze wygodniejsze.

Aparat

Aparat fotograficzny generuje zdjęcia o przyzwoitej jakości, ale moim zdaniem najciekawsza opcja aplikacji obsługującej aparat to możliwość dzielenia się zdjęciami bezpośrednio z usługą Google o nazwie Picassa. Analogicznie z filmami wideo - po nagraniu mamy możliwość wysłania filmu bezpośrednio do Youtube, by szybko i łatwo podzielić się nagraniem z przyjaciółmi czy rodziną.

Poniżej można obejrzeć jakość zdjęć i filmów. Android 1.5 nagrywa bardzo kiepskie filmy w formacie 3GP.

| -|- |

Ten wpis należy do http://pda.pl - kod: 683bd291ebd778d862d4c5c0dcc09376

Touch Pro2

DawidGatti biuro@pda.pl — Sun, 21 Jun 2009 22:03:02 GMT

Producent: HTC
Kategoria: PDA

Zawartość opakowania:

HTC Touch Pro2
Zasilacz
Końcówka do zasilacza
Kabel miniUSB
Słuchawki
Instrukcja
CD
Bateria
Rysik

HTC Touch Pro2 - Sprzęt from pda.pl on Vimeo.

Pierwsze wrażenie

Pro2 jest zdecydowanie cięższy od Diamond2, ale z czasem można się do tego przyzwyczaić. Jego waga jest zdecydowanie pozytywną cechą dla ludzi, którzy lubią czuć, że mają coś w kieszeni. Nie będzie podobnych sytuacji jak z Diamondem1, gdzie przeżywaliśmy chwilę grozy z winy tego, że czasami nie było czuć, że mamy go jeszcze przy sobie. Dodatkowo jego duże rozmiary i zaokrąglone brzegi powodują, że świetnie leży w dłoni – o wiele lepiej niż Diamond2.

Obudowa jest wykonana w całości z plastiku i z tego powodu różne osoby odniosą różne wrażenia przy pierwszym kontakcie. Jeśli trzymałeś już w ręku Touch Diamond2, który jest wykonany częściowo z metalu Touch Pro2 wywrze na Tobie kiepskie wrażenie – wrażenie, które po czasie mija.

Jeśli nigdy nie miałeś w ręku telefonu wykonanego po części z plastiku – Touch Pro2 wyda Ci się solidny, masywny i konkretny.

Klawiatura

Najlepsza klawiatura QWERTY jaką HTC zrobiło. Zapomnij o klawiaturze Pro1 - to co HTC tutaj przedstawia jest wprost rewelacyjne. Sztuczka polega na tym, że klawisze mają taki sam układ jak te z klawiatur komputerów, czyli są przesunięte. Dodatkowo są dobrych rozmiarów i jest pomiędzy nimi spora przerwa.

Od razu po wyjęciu z pudełka można bez problemu korzystać z klawiatury – nie jesteśmy zmuszeni uczyć się nowego układu. Jedyny problem jaki możemy napotkać jest związany z literką „p” i przyciskiem „del” – czyli kasowanie wstecz. Niestety „del” znajduje się pod literką „p” a jesteśmy przyzwyczajeni ze zwykłych komputerowych klawiatur, że przycisk kasowania wstecznego jest powyżej literki „p”.

Teoretycznie można się przyzwyczaić do tego układu, ale wydaje mi się, że może to zająć sporo czasu dla większości z nas.

Mechanizm przechylania ekranu wydaje się działać ok, tylko czas pokaże czy codzienne użytkowanie nie spowoduje jakiś problemów.

Przednie przyciski

Cztery przyciski znajdujące się pod ekranem moim zdaniem są tragiczne. Nie są wyczuwalne a naciskanie ich nie wywołuje prawie żadnej mechanicznej reakcji. Kompletnie nie wiadomo czy je nadusiliśmy czy też nie. Dlatego prawie wcale z nich nie korzystałem.

Trzeba jednak zauważyć, że przycisk od głośności teraz znajduje się na obudowie, a nie w części gdzie jest ekran. Dzięki temu wygodniej zmienia się natężenie dźwięku i nie mamy nieprzyjemnego uczucia ruszającej się obudowy.

Czujnik światła

HTC ewidentnie coś zmieniło, ponieważ teraz system o wiele częściej zmienia podświetlanie ekranu i co gorsza, w niektórych warunkach, natężenie podświetlania moim zdaniem nie jest wystarczające. Miałem garść sytuacji gdzie odczuwałem potrzebę zwiększenia jasności ekranu – dość nieprzyjemne uczucie.

Klawiatura podświetla się tylko wtedy kiedy znajdujemy się w półmroku – co jest pozytywną zmianą. Niestety podświetlanie nadal się wyłącza po jakimś czasie. Nie powinno to mieć miejsca kiedy jesteśmy w ciemnościach – wtedy najzwyczajniej niczego nie widać.

Aparat

Nie sposób go porównać do aparatu Diamonda2. Aparat w Pro2 służy do robienia zdjęć wizytówkom i od czasu do czasu, uchwycenia jakiegoś ciekawego momentu z życia – prawie każdy obiekt na zdjęciu będzie ostry. Opcja nagrywania filmów jest ok. Nagrania są robione w rozdzielczości 640x480 i są dobrej jakości – efekt falowania przy dużym ruchu jest bardzo niski.

Można jednak pochwalić aparat Touch Pro2 za bardzo niską ilość szumu w ekstremalnych warunkach niskiego światła.

| ------------- | ------------- |

Bateria

Powinna zadowolić każdego – na pewno ja byłem mile zaskoczony. Przeprowadziłem tylko jeden poważny test, czyli naładowałem baterie do 100%, po czym włączyłem wszystko prócz WiFi i korzystałem z urządzenia normalnie – test nie był robiony za pomocą specjalnych programów itp. Bateria została naładowana o 18:19 2/6/2009 – rozładowała się 12:00 4/6/2009. Daje nam to 1 dzień 17 godzin 41 minut (w przybliżeniu - 2 dni robocze).

Touch Pro2 był cały czas podłączony do Internetu za pomocą 3G lub HSPA
- Sprawdzanie poczty co 30min.
- Aktualizowanie położenia Google Latitude za pomocą triangulacji GSM.
- Synchronizacja kalendarza Google za pomocą ActiveSync w trybie Push.
Bluetooth był cały czas włączony – używałem go do przerzucania programów.
WiFi był włączany tylko podczas przeglądania stron internetowych i oglądania filmów z Youtube.
Ekran: automatyczne podświetlanie, automatycznie wyłączanie po wyryciu bezczynności.
Wykonałem 4 telefony – średnia długość rozmów – 2min.
Dużo korzystałem z klawiatury – SMS, maile, testowanie i eksperymentowanie z kontaktami.
Ekran był często włączany ponieważ co chwila sprawdzałem co się zmieniło w TouchFLO 3D w porównaniu do Touch Diamond2.

Tyle wytrzymał przy dość intensywnym korzystaniu. Co się stanie jak już przestaniemy się bawić i sprawdzać każdą możliwość urządzenia? Ze spokojem wytrzyma 4 dni. Baterię można podsumować w taki sposób: nie będziesz już się o nią martwić.

GPS: Działa, nie zauważyłem większego problemu podczas korzystania. Poniżej można zobaczyć ślad jaki zapisałem podczas jazdy z Warszawy do Poznania.

Sonar

HTC Touch Pro2 posiada sonar lub jak kto woli – czujnik zbliżeniowy, który znajduje się po lewej stronie od wewnętrznego głośnika. Byłem mile zaskoczony jego działaniem. Nie było żadnych problemów z wyłączaniem ekranu. Za każdym razem system reagował w odpowiedni sposób kiedy podczas rozmowy kładłem urządzenie przy policzku. Sonar - czujnik, który po prostu działa.

Straight Talk™ – czyli zestaw głośnomówiący

Jedną z największych zmian w porównaniu z Pro1 jest zestaw głośnomówiący w Pro2. Firma HTC dołożyła wszelkich starań by dopracować prawie do perfekcji zestaw głośnomówiący w tym urządzeniu i muszę powiedzieć - jak na pierwszą implementację działa rewelacyjnie.

Zestawy głośnomówiące w telefonach komórkowych to nic nowego. Są prawie w każdej zwykłej komórce – tak samo jak w Pocketach z modułem GSM. HTC natomiast postanowiło zrobić coś lepszego i opracować takie rozwiązanie, które będzie działało zdecydowanie lepiej od konkurencji.

Pro2 posiada dwa głośniki i dwa mikrofony. Głośniki jak już pisałem są bardzo dobrej jakości i według mnie są tą najlepsze głośniki w świecie urządzeń z Windows Mobile.

HTC Touch Pro2 - Dialer from pda.pl on Vimeo.

Dzięki podówinym mikrofonom, HTC mogło zastosować technologię noisecancelation. Jest to rozwiązanie, które pozwala usunąć hałas z otoczenia analizując dźwięki i łącząc odgłosy głównego mikrofonu z odwróconym dźwiękiem drugiego, co powoduje, że ten dźwięk przestaje istnieć w końcowej ścieżce audio. Dzięki temu druga strona rozmowy słyszy nas bez zarzutu.

Straight Talk™ można włączyć na dwa sposoby: albo podczas rozmowy naciskamy starą znaną ikonę zestawu głośnomówiącego, albo kładziemy Pro2 ekranem do dołu na płaskiej powierzchni, np. stół. Dzięki akcelerometrowi system wykryje położenie i automatycznie włączy za nas Straight Talk™. Przejście pomiędzy zwykłą rozmowę a trybem głośnomówiącym jest błyskawiczne. Bez problemu można kłaść i podnosić Pro2 – system bezbłędnie będzie przełączać głośniki.

Dodatkowo jeśli położymy Touch Pro2 na stole, będziemy mieli łatwy dostęp do przycisku znajdującego się w tylnej części obudowy, pod obiektywem aparatu. Ten przycisk pozwala wyłączyć mikrofony kiedy nie chcemy by rozmówca słyszał to co my mówimy – przycisk zmieni kolor na czerwony po pierwszym naciśnięciu.

Po różnych testach Straight Talk™, doszedłem do wniosku, że działa bez zarzutu kiedy np. Pro2 leży obok komputera. Możemy bez problemu rozmawiać i pracować na PC. Bardzo przydatne kiedy podczas rozmowy musimy poszukać czegoś w Internecie. Wtedy rozmówca nie będzie nawet słyszał stukania klawiatury podczas pisania dzięki usunięciu niepotrzebnego hałasu z otoczenia.

Zasięg mikrofonów jest OK., ale na pewno nie zarejestrują głosu znajdującego się na drugim końcu długiego stołu konferencyjnego. Na oko bym powiedział, że mikrofony zadziałają najlepiej w maksymalnej odległości 1,5 metra. Powyżej tego „noisecancelation” może zacząć traktować nasz głos jako kolejne źródło hałasu z otoczenia.

W samochodzie my będziemy słyszeć rozmówcę bez większych problemów - głośniki są tak mocne, że ze spokojem „przekrzyczą” ryk silnika. Gorzej będzie z jakością naszego głosu. Podczas testów ewidentnie druga strona rozmowy narzekała na kiepską jakość głosu. Dało się wszystko słyszeć, ale zdecydowanie było słuchać, że rozmawiamy za pomocą zestawu głośnomówiącego.

HTC Touch Pro2 - Głośniki from pda.pl on Vimeo.

Tutaj trzeba pamiętać, że w samochodzie jedynym sposobem włączenia Straight Talk™ jest przycisk w dialerze systemu. Niestety Strait Talk wymaga idealnie poziomej powierzchni by się uruchomić.

Zmiany w TouchFLO 3D

Znana już nakładka systemowa dla Windows Mobile firmy HTC znajdująca się w Touch Pro2 różni się trochę od tej znajdującej się w Touch Diamondzie2.

Facebook: znajdziemy integrację z Facebook, co pozwala powiązać któryś z naszych kontaktów z kontaktem na Facebook. Pozwala to pobrać najnowsze zdjęcie z profilu, imię, nazwisko i datę urodzenia. Dzięki temu można „wzbogacić” kontakt o nowe dane. Oczywiście imię i nazwisko raczej będziemy już mieli, ale przyda się by mieć chociażby zdjęcie osoby.

Według mnie koncepcja nie jest aż tak trafiona, ponieważ Touch Pro2 jest bardzo biznesowym urządzeniem a Facebook jest przeznaczony by utrzymywać kontakt z najbliższymi kolegami i rodziną więc integracja z tą wspólnotą przyda się dla bardzo wąskiej grupie osób. Nie sądzę by nagle każda osoba, z którą będziemy prowadzić biznes dodała nas do swojego konta.

HTC Touch Pro2 - Facebook from pda.pl on Vimeo.

Lepsza integracja byłaby gdyby HTC pobierało tylko zdjęcie z publicznego profilu, ponieważ nawet jeśli mamy zablokowany profil, zdjęcie powinno być dostępne. Takie podejście pozwoliło by wzbogacić większą sekcję kontaktów. Program musiałby po kolei przeszukać bazę Facebook za pomocą imienia/nazwiska i jeśli natrafi na kontakt ze zdjęciem – pobrać i zaktualizować.

Nowa zakładka w kontaktach: ze względu na integrację z Facebook, można teraz przeglądać ostatnie statusy swoich kolegów. Z poziomu Pro2 możemy również aktualizować własny status. Co ciekawe – najnowszy status znajomych pojawi się również podczas przeglądania kontaktów.

Nowa obsługa Bluetotoh: HTC mnie zaskoczyło, ponieważ zmieniło sposób obsługi Bluetooth. Nie ma co się dużo rozpisywać – warto obejrzeć poniższe nagranie.

HTC Touch Pro2 - Bluetooth from pda.pl on Vimeo.

Dodatkowe oprogramowanie

Tak samo jak to było z Pro1, w Pro2 również mamy dodatkowe oprogramowanie, bardziej nakierowane na biznes. Znajdziemy program do odczytywania wizytówek i przerabiania ich w gotowy kontakt. Otrzymujemy również dodatkowy program do przeprowadzania prezentacji.

HTC Touch Pro2 - Programy from pda.pl on Vimeo.

Braki i niedociągnięcia

Nie wiem czy mi się wydaje, ale miałem wrażenie podczas korzystania z Touch Pro2, że wydajność systemu jest odrobinę gorsza od systemu Touch Diamond2. Wydaje się to dziwne, ale takie miałem wrażenie. Dodatkowo Touch Pro2 nie posiada wsparcia dla odbiornika FM. Sam sprzęt elektroniczny jest obecny, ale oprogramowanie obsługujące tą elektronikę zostało usunięte z systemu.

Podsumowanie

Jeśli jesteś osobą, która pisze w biegu naprawdę duże ilości maili i SMS-ów to Touch Pro2 będzie dla Ciebie idealnym urządzeniem dzięki swojej klawiaturze i ekranowi, który można przechylać. Dodatkowo dołączone biznesowe oprogramowanie pozwoli w niektórych przypadkach zostawić laptopa w biurze i wykorzystać Touch Pro2 do robienia prezentacji dzięki dodatkowemu programowi i wyjściu TV-Out. Nie wspominając o Strait Talk – zestawie głośnomówiącym, który po prostu działa świetnie i pozwala nie tylko uwolnić dłonie przed komputerem, ale również przeprowadzać rozmowy z wieloma osobami nawet w głośnym otoczeniu.

Ten wpis należy do http://pda.pl - kod: 683bd291ebd778d862d4c5c0dcc09376

TomTom XL IQ Route 2.0

DawidGatti biuro@pda.pl — Tue, 09 Jun 2009 11:59:14 GMT

Producent: TomTom
Kategoria: GPS

Obecne na rynku nawigacje można recenzować tylko w bardzo ograniczony sposób. Produkty różnią się wyglądem, ceną i rodzajem wykorzystywanych map. Wygląd i cenę trudno zaopiniować – każdy ma inny gust i inną percepcję wartości pieniądza. Recenzja samych map również nie ma większego sensu bo nie są to mapy firmy produkującej nawigację lecz zewnętrznej firmy, od której je wykupiono.

Co więc pozostaje? Sprzęt i zastosowane technologie.

Sprzęt i System

TomTom XL from pda.pl on Vimeo.

Zaczep

TomTom postarał się stworzyć inny rodzaj zaczepu, który jest na tyle kompaktowy, że cały zestaw można bez problemu schować w tylnej kieszeni spodni lub wrzucić do torebki. Nawigacja PND (Personal Navigation Device) wraz z zaczepem tworzy dość zgrabny zestaw.

Jest to o tyle istotne, że coraz częściej, zwłaszcza za granicą, radio w samochodzie nie jest już łakomym kąskiem dla złodzieja. Nawigacja jest o wiele droższa niż radio, które można kupić za kilkaset złoty. Mając to na uwadze warto odczepiać uchwyt od przedniej szyby, by nie informować złodzieja, że np. w schowku może się znajdować coś ciekawego. Odczepiamy całość wraz z zaczepem i problem z głowy.

Technologia

Jest to najważniejszy wyróżnik nawigacji dla każdego recenzenta. Do urządzenia można dodać różne ciekawostki, takie jak chociażby wyznaczenie trasy do jakiegoś miejsca na podstawie zdjęcia, które posiada współrzędne. Jest to sympatyczna ciekawostka. Firmy TomTom jednak nie interesują tego typu rozwiązania. Oni są nastawieni na to, by podróż z punktu A do punktu B była jak najszybsza, dlatego są prekursorami wielu rozwiązań na rynku nawigacji.

IQ Route jest jedną z Tych nowych technologii, która w końcu trafia do Polski. TomTom XL posiada drugą już wersję tej technologii, która jest jeszcze dokładniejsza. Zasada działania jest następująca:

Za każdym razem kiedy wyznaczamy jakąś trasę system w nawigacji zaczyna analizować każdy przejechany fragment ulicy pod kątem czasu przejazdu danego fragmentu. Przy następnym podłączeniu nawigacji do TomTom HOME – zebrane dane są wysyłane do serwerów TT w anonimowej postaci w celu dokonania analizy. Po zebraniu odpowiedniej ilości danych jest generowana specjalna baza ze średnimi czasami przejazdu przez dany fragment drogi, która jest dołączana do map. Dzięki tak wzbogaconym mapom, nawigacja jest w stanie obliczyć drogę z punktu A do punktu B, która ominie największe korki danego dnia i w danej godzinie.

W tej chwili IQ Route jest dostarczany wraz z mapami. To znaczy, że aby mieć najnowszą wersję IQ Route trzeba pobrać najnowsze mapy. Nie ma jeszcze możliwości pobierania tych danych za pomocą TomTom HOME z winy rozmiarów i problemów technicznych.

IQ Route działa?

IQ Route 2.0 zdecydowanie działa i przydaje się nawet w mieście, w którym mieszkasz i które znasz. Niby wydaje Ci się, że znasz wszystkie skróty i zakamarki, by ominąć korki, ale uwierz, że TomTom XL z IQ Route 2.0 zna miasto lepiej od Ciebie.

Poznań – miasto, w którym mieszkam: myślałem, że wiem którędy ominąć korki, by dojechać do swojej mamy na kawę. Okazało się, że TomTom XL zna się na tym lepiej. Pierwszy raz kiedy wyznaczyłem trasę do miej mamy, zdziwiłem się i nie wierzyłem, że taka droga dookoła może być szybsza i niezakorkowana. Cóż… tego dnia i o tej godzinie co wyznaczyłem, okazało się, że trasa dookoła miasta, by dojechać na drugi koniec była najszybszym rozwiązaniem. Droga powrotna natomiast okazała się mniej drastyczna ponieważ była to już późniejsza godzina a korków na ulicy o wiele mniej. Dlatego do domu wróciłem głównymi drogami.

Warszawa – wiecznie zakorkowane miasto: nie specjalnie lubię jeździć do Warszawy samochodem, ponieważ to miasto kojarzy mi się z wiecznymi korkami, które powodują, że przed każdym spotkaniem trzeba średnio doliczyć 1 godzinę i 30 minut, by się nie spóźnić. Od wielu lat nauczyłem się brać korektę kiedy się z kimś umawiałem. Nawigacja mówiła jakąś tam godzinę, ja dodawałem półtorej godziny i byłem pod drzwiami danej firmy jak w zegarku.

Z TomTom XL nie trzeba brać już korekty. Dzięki IQ Route 2.0 jak nawigacja powie, że będziemy o 12:00 to ewentualnie spóźnimy się 25 min w zależności od natężenia ruchu na drodze.

Dodatkowo kiedy ostatnio byłem w stolicy z nową nawigacją TomTom-a nie stałem prawie w żadnym korku. Tylko raz musiałem na jednej drodze poczekać 5 min ponieważ nie było żadnej alternatywnej drogi. Tak poza tym to cały czas jechałem, nie denerwowałem się i wiedziałem dokładnie kiedy dotrę do celu. Tak jak kiedyś Warszawa kojarzyła mi się w wiecznymi korkami, tak teraz kojarzy mi się z sukcesem IQ Route 2.0.

Długie trasy

Jeśli wybierasz się w długą podróż nie musisz się martwić o IQ Route, kiedy staniesz w wielkim korku z winy wypadku, imprezy itp. Nawigacja cały czas sprawdza Twój czas dojazdu i jeśli zauważy poślizg, sprawdzi swoją bazę za pomocą nowej godziny. Jeśli znajdzie szybszą drogę, zapyta Cię o zgodę na zmianę wyznaczonej wcześniej trasy.

Na każdą sytuację

Wielu ludzi przyzwyczaiło się do faktu, że nie ma sensu korzystać z nawigacji we własnym mieście, ponieważ każdy sam dobrze wie, którędy jechać i ma już wyrobione nawyki, które podważone przez nawigację powodują złość, w wyniku której zaczynamy do niej mówić, jaka ona jest głupia i beznadziejna.

Z TomTom XL jest kompletnie inaczej. Dzięki IQ Route 2.0 nawigacja będzie znała drogi lepiej od Ciebie i co najważniejsze, będzie Ci pomagać omijać korki. Będziesz w stanie dojechać na czas i bez stresu.

IQ Route 2.0 pomoże w każdej sytuacji?

Niestety technologia nie jest idealnym rozwiązaniem i ma swoje ograniczenia. Narzędzie, jakie stworzył TomTom działa najlepiej w miastach, które mają wiele równoległych bocznych uliczek (bez wielu jednokierunkowych). Dzięki temu system jest w stanie odnaleźć alternatywę dla jakiejś zakorkowanej drogi.

Miasta nie mieszczące się w tych kategoriach niestety są skazane na byciem wiecznie zakorkowanymi. Jeśli jest tylko kilka głównych ulic bez bocznych alternatyw, wówczas IQ Route nam nie pomoże w żaden sposób, ponieważ nie ma zwyczajnie ucieczki od korka znajdującego się przed nami.

Paryż jest jednym z takich miast, gdzie IQ Route nie jest w stanie wykonać dobrzej swojej pracy z winy infrastruktury, która powstała.

Natomiast w Norwegii znam przypadek, w którym są dwa miasta posiadające 3 różne równoległe do siebie drogi. Wówczas idealnie widać działanie IQ Route, który ma do wyboru aż trzy różne drogi i w zależności od pory dnia wybierze tą najmniej zakorkowaną.

Warszawa jest również ciekawym przypadkiem. Obrzeża stolicy wydają się optymalne dla IQ Route 2.0, ale niestety nie jest to prawdą. Problem polega na tym, że te boczne ulice są tak skomplikowane i zakręcone z tragiczną nawierzchnią, że IQ Route nigdy ich nie wykorzysta. Droga z Grodziska Mazowieckiego do centrum Warszawy jest na to idealnym przykładem. Niby główna droga posiada wiele bocznych uliczek ale IQ Route będzie nas „uparcie” prowadzić główną drogą aż do centrum Warszawy. Przekonałem się na własnej skórze dlaczego.

Skręciłem w boczną ulicę z nadzieją, że TomTom XL wygeneruję nową trasę omijając główną drogę. Niestety za każdym razem jak kręciłem w przeciwnym kierunku, tworzył nową trasę prowadzącą do głównej, „zakorkowanej” drogi. Przez około 5 min uparcie nie słuchem jego komend i jechałem w kierunku centrum bocznymi ulicami. Po tych 5 minutach poddałem się i wróciłem do głównej ulicy. Co się okazało? Wróciłem dokładnie tam, skąd skręciłem w boczną uliczkę – czyli za starym, śmierdzącym, niebieskim busem.

Jak to kiedyś mi TomTom tłumaczył: czasami nie ma sensu zbaczać z korka, ponieważ w tym korku będziemy się poruszać o wiele szybciej niż jadąc boczną ulicą.

Po dojechaniu bliżej centrum IQ Route rozwinął skrzydła i zaczął prowadzić mnie bocznymi niezakorkowanymi drogami do celu.

Więc jeśli stoisz w korku mając nawigację z IQ Route 2.0. nie oznacza to, że program działa źle. Po prostu nie ma innej, szybszej drogi ucieczki.

Dziwne zachowanie się map

Ciekawa rzecz, jaką zauważyłem to problem z drogami, które nie są przejezdne dla zwykłych pojazdów nie przewożących ludzi odpłatnie. Droga Nowy Świat w Warszawie jest właśnie taką drogą, gdzie nie mogą przejeżdżać zwykłe samochody, ale nie wiedzieć dlaczego IQ Route powodował jakiś błąd, ponieważ aplikacja w TomTom XL uparcie mnie tamtędy kierowała. Ten błąd przypomina o tym, że podczas korzystania z nawigacji trzeba również uważnie patrzeć na znaki, żeby później nie mieć problemów lub nie wjechać do jeziora - bo nawigacja kazała. Nawigacja nie karze lecz pomaga dojechać do punktu B.

Ten wpis należy do http://pda.pl - kod: 683bd291ebd778d862d4c5c0dcc09376